Η σύγχρονη εποχή του αθλητισμού έχει μάθει να αντιδρά υπερβολικά.
Λίγες σεζόν αποτυπώνουν τόσο ξεκάθαρα τη διαφορά ανάμεσα στον θόρυβο και την πραγματικότητα όσο αυτή που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες ημέρες.
Για μήνες ολόκληρους, γύρω από τον Ολυμπιακό αναπτύχθηκε ένα αφήγημα που παρουσίαζε μια ομάδα σε κρίση. Κάθε ήττα γινόταν αφορμή για αμφισβήτηση. Κάθε στραβοπάτημα παρουσιαζόταν ως απόδειξη ότι ο κύκλος είχε κλείσει. Κάθε δυσκολία μετατρεπόταν σε ευκαιρία για όσους βιάζονταν να προαναγγείλουν το τέλος μιας ομάδας που τα τελευταία χρόνια έχει συνηθίσει να πρωταγωνιστεί.
Μόνο που στον Πειραιά δεν λειτούργησαν ποτέ με βάση την πίεση της στιγμής.
Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι δεν αναζήτησαν εξιλαστήρια θύματα. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν άλλαξε τη φιλοσοφία του για να ικανοποιήσει την επικαιρότητα. Οι παίκτες δεν παρασύρθηκαν από τον θόρυβο που δημιουργούσαν όσοι περίμεναν την πρώτη ευκαιρία για να μιλήσουν για αποτυχία.
Αντίθετα, συνέχισαν να δουλεύουν.
Και αυτό αποδείχθηκε το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Ολυμπιακού.
Η σεζόν δεν ήταν εύκολη. Υπήρξαν τραυματισμοί. Υπήρξαν περίοδοι αγωνιστικής αστάθειας. Υπήρξαν βραδιές που τίποτα δεν έμοιαζε να λειτουργεί όπως έπρεπε. Υπήρξαν ακόμη και στιγμές που πολλοί έσπευσαν να θεωρήσουν ότι η ομάδα δεν θα κατάφερνε να φτάσει στους μεγάλους της στόχους.
Κι όμως, όταν έφτασε η ώρα των τίτλων, ο Ολυμπιακός ήταν εκεί.
Όχι απλώς παρών. Κυρίαρχος.
Κατέκτησε την EuroLeague, επέστρεψε στην κορυφή της Ευρώπης και λίγες εβδομάδες αργότερα ολοκλήρωσε τη δουλειά κατακτώντας και το πρωτάθλημα Ελλάδας απέναντι στον μεγάλο του αντίπαλο.
Είναι ίσως η μεγαλύτερη επιβεβαίωση ότι οι μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται τον Νοέμβριο, ούτε τον Ιανουάριο. Κρίνονται τον Μάιο και τον Ιούνιο. Κρίνονται όταν η πίεση κορυφώνεται, όταν οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά και όταν οι προσωπικότητες βγαίνουν μπροστά.
Και εκεί ο Ολυμπιακός απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί παραμένει το σημείο αναφοράς του ελληνικού μπάσκετ.
Γιατί ενώ άλλοι έβλεπαν κρίση, εκείνος έβλεπε τον δρόμο προς την κορυφή.