Πραγματικά, χρειάζεται μεγάλο επικοινωνιακό θράσος για να επιχειρήσει κανείς αυτό που κάνει το γραφείο τύπου της ΚΑΕ Παναθηναϊκός: να παρουσιάσει τους Παναγιώτη και Γιώργο Αγγελόπουλο ως εκείνους που συντηρούν την τοξικότητα στο ελληνικό μπάσκετ και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο ως τον άνθρωπο που προσπαθεί να χτίσει γέφυρες, αλλά βρίσκει απέναντί του την άρνηση των ιδιοκτητών της ΚΑΕ Ολυμπιακός.
Αυτό ακριβώς υποστηρίζει το πορτοκαλί μέσο. Ότι η προσπάθεια του Γιαννακόπουλου «έπεσε στο κενό από τους Αγγελόπουλους» και ότι οι τελευταίοι είναι εκείνοι που «προτιμούν τις εντάσεις και την τοξικότητα».
Μόνο που εδώ προκύπτει ένα πολύ απλό ερώτημα: ποιοι ακριβώς εγκαλούν ποιους για τοξικότητα;
Για να θυμηθούμε ποιος προκαλεί ποιον…
Έχουν αφήσει ποτέ οι Αγγελόπουλοι γυναικείο εσώρουχο στον πάγκο του Παναθηναϊκού για να χλευάσουν τον αντίπαλό τους; Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος το έκανε στον πάγκο του Ολυμπιακού.
Έχουν κάνει οι Αγγελόπουλοι άσεμνες χειρονομίες προς τον κόσμο του Παναθηναϊκού; Στο Final Four του Άμπου Ντάμπι, ο Γιαννακόπουλος καταγράφηκε σε βίντεο να κάνει χειρονομίες προς φίλους του Ολυμπιακού.
Έχουν επιλέξει οι Αγγελόπουλοι να αυτοπαρουσιαστούν δημόσια ως «καθηγητές της αλητείας»; Η συγκεκριμένη έκφραση έχει χρησιμοποιηθεί από τον ίδιο τον Γιαννακόπουλο σε δημόσια ανάρτησή του.
Έχουν οι Αγγελόπουλοι μετατρέψει τη δημόσια παρουσία τους σε μία ατελείωτη σειρά προκλήσεων προς τον αντίπαλο, τον κόσμο του και τη διοίκησή του;
Αυτά δεν είναι υποθέσεις. Ούτε «ερυθρόλευκη προπαγάνδα». Είναι δημόσια περιστατικά, εικόνες και βίντεο που υπάρχουν και έχουν καταγραφεί.
Και προφανώς δεν εξαντλούνται στα παραπάνω.
Από την πρόκληση στον ρόλο του… ειρηνοποιού
Και εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της απίστευτης υποκρισίας.
Επειδή το συγκεκριμένο παρελθόν είναι εξαιρετικά άβολο για το αφήγημα που επιχειρείται να χτιστεί, η συζήτηση μεταφέρεται αλλού. Δεν εξετάζεται πλέον ποιος έχει προκαλέσει, ποιος έχει χρησιμοποιήσει συγκεκριμένες συμπεριφορές και ποιος έχει τροφοδοτήσει δημόσια την ένταση.
Το κριτήριο γίνεται ξαφνικά εάν οι Αγγελόπουλοι αποδέχθηκαν μία πρόσκληση!
Και επειδή δεν την αποδέχθηκαν, βαφτίζονται «τοξικοί».
Δηλαδή, σύμφωνα με αυτή τη λογική, οι Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος οφείλουν να ξεχάσουν όσα έχουν προηγηθεί, να αποδεχθούν κάθε πρόσκληση και να φωτογραφηθούν χαμογελαστοί με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Διαφορετικά, εκείνοι είναι που προκαλούν την ένταση.
Βολικό. Αλλά εξαιρετικά υποκριτικό.
Η άρνηση δεν είναι πρόκληση
Οι Αγγελόπουλοι δεν είναι υποχρεωμένοι να έχουν προσωπικές σχέσεις με τον ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού. Δεν είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν στις εκδηλώσεις του, ούτε να φορούν μαζί του κασκόλ για τις κάμερες.
Και η επιλογή τους αυτή δεν αποτελεί από μόνη της ούτε ύβρη, ούτε χειρονομία, ούτε δημόσια πρόκληση.
Το ίδιο το συγκεκριμένο μέσο, όμως, παίρνει αυτή την άρνηση και την παρουσιάζει ως απόδειξη ότι οι Αγγελόπουλοι είναι αυτοί που «προτιμούν τις εντάσεις και την τοξικότητα».
Κάπου εδώ, η επιλεκτική μνήμη μετατρέπεται σε επικοινωνιακή αντιστροφή της πραγματικότητας.
Γιατί όταν υπάρχουν καταγεγραμμένες προκλητικές συμπεριφορές, αλλά ο «τοξικός» αναζητείται σε εκείνον που απλώς αρνήθηκε μια πρόσκληση, το πρόβλημα δεν είναι η αντιπαλότητα.
Το πρόβλημα είναι ποιον θέλεις πάση θυσία να παρουσιάσεις ως θύτη και ποιον ως θύμα.
Και όσο κι αν επιχειρείται σήμερα να αντιστραφεί αυτή η εικόνα, οι κάμερες, οι φωτογραφίες και τα δημόσια ντοκουμέντα δεν έχουν… επιλεκτική μνήμη.
