Ο Αχιλλέας Μαυροδόντης γράφει στο RedInfo για την ήττα του Ολυμπιακού απέναντι στη Ζάλγκιρις των Νάιτζελ Γουίλιαμς-Γκος και Μόουζες Ράιτ.
Η εμφάνιση του Ολυμπιακού στο Κάουνας άφησε πολλά ερωτήματα και ανέδειξε αδυναμίες που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Η ομάδα παρουσίασε προβλήματα σε πολλούς τομείς: στο αγωνιστικό πλάνο, στην απόδοση αρκετών παικτών, αλλά και σε επιμέρους διαχείριση καταστάσεων μέσα στο παιχνίδι. Παρότι μπορεί κανείς να σταθεί σε επιμέρους δικαιολογίες — διαιτητικές αποφάσεις, απουσίες ή ατυχία — η πραγματικότητα είναι ότι μια ομάδα αυτού του επιπέδου οφείλει πρώτα να κάνει την αυτοκριτική της και να αναζητήσει τι δεν λειτούργησε σωστά.
Στο συγκεκριμένο ματς, το μοναδικό στοιχείο που λειτούργησε πραγματικά υπέρ των «ερυθρολεύκων» ήταν τα επιθετικά ριμπάουντ, τα οποία τους έδωσαν έξτρα κατοχές και ουσιαστικά τους κράτησαν μέσα στη διεκδίκηση της νίκης. Ωστόσο, αυτό από μόνο του δεν αρκεί όταν η συνολική εικόνα δεν είναι πειστική. Λίγοι παίκτες ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις, ενώ αρκετοί βρέθηκαν μακριά από τα στάνταρ απόδοσής τους. Κάποιοι πάλεψαν, έδειξαν διάθεση και προσπάθεια, αλλά συνολικά η ομάδα δεν είχε τη σταθερότητα και τη συνοχή που απαιτείται σε τέτοιου επιπέδου αγώνες.
Τζόουνς κι Φουρνιέ ξεκάθαρα ξεχώρισαν, όμως δεν ήταν αρκετοί. Και μπορεί ο Φουρνιέ να έκανε λάθη στο τέλος της κανονικής διάρκειας, αλλά άμα δεν ήταν ο Γάλλος, τότε το ματς θα είχε τελειώσει νωρίτερα. Περιττό να πούμε πως εάν τα φάουλ στον Φουρνιέ είχε σφυριχτεί στο τέλος του κανονικού αγώνα, τότε πάλι θα μιλούσαμε για άλλο ματς.
Το ότι η επιλογή του Ντόρσεϊ στο τέλος της πρώτης παράτασης ήταν κακή το είδαμε και με το αποτέλεσμά της. Αν έδινε τη μπάλα, έβγαινε από κάποιο σκριν και έπαιρνε ξανά τη μπάλα για να εκτελέσει, τότε οι συνθήκες θα ήταν άλλες.
Βέβαια, άλλες θα ήταν οι συνθήκες και εάν στο δεύτερο ημίχρονο οι διαιτητές ήταν πιο προσεκτικοί σε αυτά που έδιναν. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Η απουσία βασικών παικτών, όπως του Βεζένκοβ και του Μιλουτίνοφ, φάνηκε έντονα και δεν καλύφθηκε επαρκώς, κάτι που επηρέασε τη λειτουργία του συνόλου. Το αγωνιστικό σχέδιο δεν απέδωσε όπως είχε σχεδιαστεί, ενώ και ορισμένες επιλογές από τον πάγκο δεν απέφεραν αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, θα ήθελα να δω τον Γουόρντ στο «1» στην παράταση, ή να μάθω γιατί ο Μόρις έμεινε στο DNP.
Αυτά είναι στοιχεία που φυσιολογικά προκαλούν προβληματισμό, όχι όμως πανικό. Γιατί πριν από λίγες μέρες η ίδια ομάδα παρουσιαζόταν ως η ομάδα που παίζει το τέλειο μπάσκετ. Δεν γίνεται ξαφνικά, από το «Μπαρτζώκα ψυχάρα» να τον βγάλουμε κακό προπονητή!
Δεν μπορεί να γίνει λόγος για πραγματική κρίση με βάση ένα παιχνίδι, ειδικά όταν ακόμη και σε κακή βραδιά η ομάδα έφτασε κοντά στη νίκη. Παρ’ όλα αυτά, το γεγονός ότι χάθηκε διψήφια διαφορά και ότι στην παράταση ο αντίπαλος βρήκε μεγάλα σουτ, ενώ ο Ολυμπιακός κατέφυγε κυρίως σε ατομικές ενέργειες χωρίς καθαρή επιθετική λειτουργία, είναι σημάδια που πρέπει να αναλυθούν σοβαρά.
Η επιστροφή σημαντικών παικτών δίνει λύσεις, αλλά δεν μπορεί μια ομάδα να στηρίζεται αποκλειστικά σε έναν ή δύο. Απαιτείται συνολική βελτίωση, περισσότερη συνέπεια και καλύτερη κατανομή ευθυνών. Το επόμενο παιχνίδι, αυτό με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, θα αποτελέσει ουσιαστικό τεστ. Αν η εικόνα διορθωθεί, τότε πιθανότατα πρόκειται απλώς για μια αγωνιστική κάμψη· αν όχι, τότε θα μιλάμε για πρόβλημα που χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση.
Πάντως, για να κλείσουμε με το παράδοξο της ιστορίας, να σε κερδίζουν με τέτοιο τρόπο δύο πρώην παίκτες σου (Γκος και Ράιτ) και ένας παραλίγο παίκτης σου (Φρανσίσκο), είναι κάπως παράδοξο…