Για το «δέσιμό» της με την ομάδα μπάσκετ Γυναικών του Ολυμπιακού και για τα μελλοντικά της σχέδια, μίλησε η Αγγελική Νικολοπούλου, μετά την ολοκλήρωση της σπουδαίας της καριέρας.
Μιλώντας στο ΕΟΚ WebRadio, η πρώην αρχηγός του Θρύλου δήλωσε: «Νομίζω, ότι σε κάθε ομάδα που ήμουν κάτι κατάφερνα και με έκανε αρκετά περήφανη, ώστε να μπορώ να κυνηγήσω κάτι ακόμα μεγαλύτερο. Σίγουρα, για μένα, το μεγαλύτερο κομμάτι της καριέρας μου, που ξεχωρίζω, είναι η τέταρτη θέση με την Εθνική το 2017 στο Πανευρωπαϊκό. Αν και αφήνει μια πικρία για την τρίτη θέση, από μόνο του, για το ελληνικό μπάσκετ Γυναικών, είναι ένα πολύ μεγάλο κατόρθωμα. Οπότε, το έχω Νο.1. Με τον Ολυμπιακό, επειδή δέθηκα και με την ομάδα, κάθε τι που κάναμε, το ότι χτίζαμε κάτι παραπάνω χρονιά με τη χρονιά, με κάνει να κρατάω συνολικά όλα αυτά τα εννιά χρόνια. Υπήρχε μια εξέλιξη μέσα από τον σύλλογο, αυτό είναι από μόνο του ένα επίτευγμα, ατομικό και ομαδικό. Με τον Πρωτέα Βούλας, σίγουρα μεγάλο επίτευγμα ήταν που σαν ομάδα Α2 καταφέραμε και πήραμε το Κύπελλο Ελλάδος. Στο τέλος της ημέρας, όμως, αυτό που μένει δεν είναι τα επιτεύγματα, τα μετάλλια και τα τρόπαια, είναι όλο ταξίδι που έχει γίνει, όλος ο χαρακτήρας που έχεις στρώσει και όλη η προσωπικότητα που φτιάχνεται μέσα από την καθημερινότητα όλα αυτά τα χρόνια, μέσα στο γήπεδο. Σίγουρα, οι άνθρωποι με τους οποίους έχεις περάσει μεγάλο μέρος αυτών των εμπειριών και έχουν μείνει στην ζωή σου είναι από τα βασικά που μένουν, μετά το πέρας όλων αυτών των χρόνων».
Η σπουδαία Νικολοπούλου, η οποία αγωνίστηκε για εννιά χρόνια με την ερυθρόλευκη φανέλα, συμπλήρωσε: «Η αλήθεια είναι, ότι έχω προετοιμάσει κάτι, έχω κάτι στα σκαριά για το επόμενο μου βήμα. Δε θα μπορούσα να αποχωρήσω από το μπάσκετ, αν δεν είχα προετοιμάσει το επόμενό μου βήμα. Θα ασχοληθώ την επόμενη χρονιά με τον χώρο του fitness, θα ανοίξω έναν δικό μου χώρο. Από εκεί και πέρα, στο κομμάτι μπάσκετ, για του χρόνου, θα είμαι λίγο… στενά, δε θα μπορέσω να είμαι ενεργή. Όμως, μελλοντικά, δε θα πω όχι, γιατί είναι κάτι που έχω μέσα μου όλο αυτό, δεν αποβάλλεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Το παιχνίδι τελειώνει, αλλά δεν τελειώνει ούτε η αγάπη μου για το μπάσκετ, ούτε η ενασχόλησή μου με αυτό. Θα ήθελα να μπορέσω να βοηθήσω, κατά κύριο λόγο, στην ανάπτυξη και από εκεί και πέρα, βλέπουμε. Δε σκέφτομαι κάτι τέτοιο τώρα, προς το παρόν θέλω να υλοποιήσω αυτό που έχω στο μυαλό μου για του χρόνου».