Τίποτα σε αυτή την ιστορία δεν είναι τυχαίο. Ούτε το timing, ούτε η ένταση, ούτε ο τρόπος με τον οποίο ένα στιγμιότυπο επιχειρείται να παρουσιαστεί αποκομμένο από το πλαίσιο που το γέννησε. Γιατί όταν η πραγματικότητα στο παρκέ δεν εξυπηρετεί, κάποιοι αναζητούν απεγνωσμένα άλλο γήπεδο.
Ο τελευταίος μήνας υπήρξε ιδιαίτερα πιεστικός για τον οργανισμό του Παναθηναϊκού. Το 2026 μπήκε με τον πιο εφιαλτικό τρόπο, μετά την ήττα στο «T-Center» από τον Ολυμπιακό. Ο κατήφορος ξεκίνησε, οι εμφανίσεις δεν έπειθαν, οι ήττες συσσωρεύονταν και η κριτική προς τον πάγκο και τη συνολική λειτουργία της ομάδας δυνάμωνε. Την ίδια στιγμή, ο Ολυμπιακός πατούσε γκάζι, ενισχυόταν, έπαιζε-και συνεχίζει να παίζει- το πιο ολοκληρωμένο μπάσκετ στην Ευρώπη, με βάθος, ένταση και ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Σε τέτοιες συνθήκες, ο πανικός δεν αργεί. Και όταν δεν μπορείς να απαντήσεις αγωνιστικά, επιστρατεύεις αυτό που γνωρίζεις καλύτερα: την εμμονική στοχοποίηση προσώπων.
Το περιστατικό και η σκόπιμη απομόνωσή του
Το συμβάν στο Ντουμπάι παρουσιάστηκε ως «αλήθεια χωρίς καμουφλάζ». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα επιλεκτικής ευαισθησίας: μια αφήγηση χτισμένη πάνω στην αποσιώπηση της πρόκλησης και στη μεγέθυνση της αντίδρασης.
Σύμφωνα με όσα προκύπτουν από ρεπορτάζ και μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν στο γήπεδο, ο άνθρωπος που εξαπέλυε ύβρεις προς τον Γιώργος Μπαρτζώκας δεν ήταν φίλαθλος του Ολυμπιακού. Και το σημαντικότερο: η λεκτική επίθεση δεν ήταν στιγμιαία. Διήρκεσε επί τρεις ολόκληρες ώρες, με προσωπικές προσβολές, χυδαία σχόλια και συνεχή στοχοποίηση.
Αυτό το κομμάτι, φυσικά, δεν ταίριαζε στο αφήγημα της «αγανάκτησης» και έμεινε εκτός πλάνου.
Ο ρόλος που αναλαμβάνεται πρόθυμα
Τον ρόλο αυτό, τον ρόλο της στοχευμένης εργαλειοποίησης και της επικοινωνιακής επίθεσης, αναλαμβάνει -ποιος άλλος- το SDNA.
Το γνωστό μέσο, που εδώ και χρόνια λειτουργεί ως άτυπο γραφείο Τύπου της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, επανέρχεται πιστό στον ρόλο του: αποκόπτει γεγονότα από το πλαίσιο, εξαφανίζει την πρόκληση και στήνει αφήγημα «ηθικής αγανάκτησης» εκεί όπου εξυπηρετείται η σκοπιμότητα.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένη στάση. Είναι σταθερή πρακτική. Ένα μέσο που έχει δεχθεί δημόσια επίθεση ακόμη και από παίκτες του Παναθηναϊκού (με μόλις πρόσφατο παράδειγμα τον Λεσόρ την προηγούμενη εβδομάδα) –με καταγγελίες για διαστρέβλωση-εμφανίζεται ξανά ως θεματοφύλακας αρχών. Επιλεκτικά και κατά περίσταση.
Όταν ο Παναθηναϊκός πιέζεται αγωνιστικά, όταν η κριτική εντείνεται και όταν το παρκέ δεν προσφέρει ανάσες, το SDNA επιστρατεύεται για να αλλάξει το πεδίο της συζήτησης. Όχι για να φωτίσει την αλήθεια, αλλά για να θολώσει την ουσία.
Η ανθρώπινη διάσταση που ενοχλεί
Υπάρχει όμως και μια άλλη αλήθεια που κάποιοι επιλέγουν να αγνοούν συστηματικά: οι προπονητές είναι άνθρωποι. Δεν είναι μηχανές. Και όταν κάποιος δέχεται επί ώρες προσωπικές ύβρεις, η ανθρώπινη αντίδραση δεν συνιστά «μείζον ζήτημα αρχών». Είναι αναμενόμενη.
Το ίδιο το βίντεο δείχνει κάτι ακόμη, που επίσης αποσιωπάται επιμελώς: τη στιγμή που ο Μπαρτζώκας ζήτησε τον λόγο, ο υβριστής εξαφανίστηκε. Κάπου εκεί αποκαλύφθηκε ποιος προκαλεί από την ασφάλεια της κερκίδας και ποιος στέκεται πρόσωπο με πρόσωπο.
Γιατί τώρα;
Η απάντηση βρίσκεται στην αγωνιστική πραγματικότητα των τελευταίων ετών. Ο Ολυμπιακός έχει κυριαρχήσει. Σε τίτλους, σε ντέρμπι, σε εικόνα. Η ψαλίδα δεν κλείνει με άρθρα ηθικολογίας, ούτε με βίντεο «επιλεκτικής αγανάκτησης». Κλείνει μόνο στο παρκέ.
Και επειδή αυτό δεν συμβαίνει, η συνταγή είναι γνώριμη: αποδόμηση προσώπων, μετατόπιση της συζήτησης, δημιουργία θορύβου. Όχι για να φωτιστεί η αλήθεια, αλλά για να χαθεί η ουσία.
Δεν πρόκειται για δημοσιογραφική ευαισθησία. Πρόκειται για εργαλειακή εμπάθεια.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, στην πολυετή πορεία του, δεν υπήρξε ποτέ προκλητικός. Δεν επεδίωξε εντάσεις, δεν λειτούργησε ως παράγοντας της εξέδρας. Εκπροσωπεί τον Ολυμπιακό με σοβαρότητα, αξιοπρέπεια και αγωνιστική συνέπεια, ακόμη και σε εχθρικά περιβάλλοντα.
Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως κάτι άλλο δεν αφορά τη συμπεριφορά του. Αφορά τον φόβο που προκαλεί η αγωνιστική πραγματικότητα.
Όταν δεν μπορείς να χτυπήσεις την ομάδα, προσπαθείς να χτυπήσεις τον πάγκο.
Και όταν βαφτίζεις την ανθρώπινη αντίδραση «ζήτημα αρχών» μέσα από φίλτρο επιλεκτικής ευαισθησίας, απλώς επιβεβαιώνεις ότι βρίσκεσαι σε πανικό.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν στοχοποιείται για αυτό που έκανε. Στοχοποιείται για αυτό που εκπροσωπεί: τη σταθερότητα, τη σοβαρότητα και -κυρίως- τη διαχρονική αγωνιστική κυριαρχία του Ολυμπιακού. Και όταν αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει στο παρκέ, κάποιοι επιχειρούν να τη θολώσουν.
Η ανθρώπινη αντίδραση έχει όρια. Η εμμονή, όμως, δεν έχει άλλοθι.