Το καλοκαίρι που ο Εβάν Φουρνιέ αποφάσισε να αφήσει το ΝΒΑ και να φορέσει τα ερυθρόλευκα, η είδηση προκάλεσε αίσθηση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ένας παίκτης με τεράστιο βιογραφικό, παραστάσεις από το κορυφαίο επίπεδο και εκατοντάδες παιχνίδια στον μαγικό κόσμο του αμερικανικού μπάσκετ επέλεγε τον Πειραιά για το επόμενο κεφάλαιο της καριέρας του.
Όμως ο Φουρνιέ δεν ήρθε στον Ολυμπιακό μόνο ως σπουδαίος αθλητής.
Ήρθε για να γίνει κομμάτι μιας ιδέας.
Και από την πρώτη κιόλας ημέρα έδειξε ότι δεν αντιμετώπισε ποτέ τον Ολυμπιακό ως έναν απλό επαγγελματικό σταθμό. Δέθηκε με τον κόσμο, αγκάλιασε τη φιλοσοφία του συλλόγου και μπήκε ολοκληρωτικά μέσα στην καθημερινότητα της ομάδας.
Η φετινή σεζόν, μάλιστα, απέδειξε κάτι που ξεχωρίζει τους πραγματικά μεγάλους παίκτες.
Ότι γνωρίζουν πότε πρέπει να κάνουν στην άκρη για το καλό του συνόλου.
Σε αρκετά σημεία της χρονιάς ο Γάλλος σταρ έβαλε την ομάδα πάνω από τον εαυτό του. Προσαρμόστηκε, θυσίασε κατοχές, αποδέχθηκε διαφορετικούς ρόλους και πολλές φορές έκανε ένα βήμα πίσω ώστε να λειτουργήσει καλύτερα ολόκληρος ο οργανισμός. Ακόμη και σε περιόδους που άλλοι παίκτες, όπως ο Ντόρσεϊ, χρειάζονταν περισσότερο χώρο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για να βρουν ρυθμό.
Δεν παραπονέθηκε.
Δεν γκρίνιαξε.
Δεν έψαξε δικαιολογίες.
Περίμενε τη στιγμή του.
Και όταν έφτασε η ώρα που κρίνονταν τα πάντα, ο Φουρνιέ βγήκε μπροστά.
Εκεί όπου οι μεγάλες προσωπικότητες ξεχωρίζουν.
Στο Final Four της Ευρωλίγκας ήταν ο άνθρωπος που πήρε από το χέρι τον Ολυμπιακό και τον οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης. Με καθοριστικά καλάθια, προσωπικές ενέργειες και ηγετική παρουσία σε κάθε κρίσιμη κατοχή, υπενθύμισε γιατί θεωρείται ένας από τους κορυφαίους παίκτες που πάτησαν ποτέ στα ευρωπαϊκά παρκέ.
Και δεν σταμάτησε εκεί.
Στους τελικούς του πρωταθλήματος εμφανίστηκε ξανά την κατάλληλη στιγμή. Όταν η πίεση μεγάλωσε, όταν η μπάλα βάρυνε και όταν κάθε κατοχή μπορούσε να καθορίσει έναν τίτλο, ο Φουρνιέ ήταν εκεί. Ψύχραιμος, αποφασιστικός και έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη.
Όχι τυχαία, ολοκλήρωσε τη χρονιά ως MVP τoυ Final 4 της Ευρωλίγκας και MVP των τελικών του πρωταθλήματος.
Δύο ατομικές διακρίσεις που δεν ήρθαν επειδή κυνήγησε αριθμούς.
Ήρθαν επειδή έβαλε τον εαυτό του στην υπηρεσία της ομάδας.
Και τελικά ανταμείφθηκε με τον πιο όμορφο τρόπο.
Με δύο μεγάλους τίτλους.
Με την καθολική αναγνώριση.
Με την αγάπη του κόσμου.
Ο Ολυμπιακός είχε πολλούς σπουδαίους ξένους στην ιστορία του. Λίγοι, όμως, κατάφεραν μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να ταυτιστούν τόσο έντονα με τη νοοτροπία και το DNA του συλλόγου.
Ο Φουρνιέ δεν ήταν απλώς ένας σταρ που φόρεσε την ερυθρόλευκη φανέλα.
Ήταν ο παίκτης που έκανε πίσω όταν χρειαζόταν και βγήκε μπροστά όταν έπρεπε.
Και γι’ αυτό, όταν θα γίνεται αναφορά στη χρονιά της επιστροφής του Ολυμπιακού στην κορυφή της Ευρώπης και της Ελλάδας, το όνομά του θα βρίσκεται πάντα στις πρώτες γραμμές της ιστορίας.