Ας ξεκινήσουμε μιλώντας πολύ σοβαρά: όταν βγαίνουν εκατό χιλιάδες οπαδοί του Ολυμπιακού στον δρόμο, δεν το κάνουν επειδή απλώς είδαν ένα τρόπαιο. Δεν το κάνουν για τη φωτογραφία, ούτε για το βίντεο, ούτε για το στόρι. Το κάνουν γιατί το ένιωσαν. Το κάνουν γιατί το χάρηκαν. Το κάνουν γιατί αυτή η κούπα ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα ακόμα ευρωπαϊκό τρόπαιο.
Μετά τον Μάιο του 2024 και το Conference της Νέας Φιλαδέλφειας, ήρθε και η Ευρωλίγκα του Αμαρουσίου. Τα έφερε έτσι η τύχη, η ιστορία, πείτε το όπως θέλετε, ώστε οι δύο τελευταίες μεγάλες ευρωπαϊκές κούπες του Ολυμπιακού να έρθουν σε ελληνικό έδαφος και μάλιστα σε έδρες αντιπάλων.
Το μεγάλο θέμα, όμως, δεν είναι η έδρα. Είναι η ίδια η ομάδα. Αυτό που έγινε στο Μαρούσι ήταν η δικαίωση μιας πολύ σκληρής δουλειάς. Ο Ολυμπιακός δεν εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά. Δεν πήρε μια κούπα από συγκυρία. Είναι μια ομάδα που δουλεύει χρόνια, βρίσκεται στην ελίτ χρόνια, παίζει Final 4 το ένα μετά το άλλο και αντί να αντιμετωπίζεται με τον σεβασμό που της αξίζει, αντιμετωπίστηκε πολλές φορές με ειρωνεία, προπαγάνδα και στοχοποίηση.
Πέντε συνεχόμενα χρόνια σε Final 4 δεν είναι αστείο. Όσοι ξέρουν μπάσκετ καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό. Δεν το κάνουν πολλές ομάδες. Για την ακρίβεια, το κάνουν ελάχιστες. Και επειδή η Ευρωλίγκα δεν είχε έρθει, όλο αυτό δημιουργούσε ακόμα μεγαλύτερη πίεση. Κάθε χρόνο και ένα «ναι, αλλά». Κάθε χρόνο και μια αμφισβήτηση. Κάθε χρόνο και μια ειρωνεία. Μέχρι που ήρθε η στιγμή να μπει η σφραγίδα.
Και γι’ αυτό η χαρά ήταν τόσο μεγάλη. Όχι μόνο για την κούπα, αλλά για τη λύτρωση. Ήταν πραγματικά ωραίο να βλέπεις τον Γιώργο Μπαρτζώκα χαμογελαστό, λυτρωμένο, δικαιωμένο. Γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει στοχοποιηθεί όσο λίγοι. Με μια κάμερα μονίμως πάνω του, με εκατόν πενήντα άρθρα την ημέρα για το τι έκανε, τι δεν έκανε, πώς κοίταξε, πώς μίλησε, πώς αντέδρασε. Έχει κάνει λάθη, προφανώς. Ποιος δεν κάνει; Αλλά είχε και το θάρρος να τα παραδεχθεί. Όπως όλοι οι μεγάλοι.
Ο Μπαρτζώκας, αρέσει δεν αρέσει, είναι πλέον δις πρωταθλητής Ευρώπης. Έχει πάει σε έξι Final 4 και έχει πάρει δύο Ευρωλίγκες. Αυτά δεν είναι απλές υποθέσεις. Δεν είναι κουβέντες καφενείου. Είναι ιστορία.
Το ίδιο ισχύει και για τους Αγγελόπουλους. Έχουν ακούσει τα πάντα. Έχουν περάσει από χίλια κύματα. Και σήμερα έχουν τρεις Ευρωλίγκες και έντεκα Final 4. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι ο Ολυμπιακός έχει και παρόν και μέλλον. Έχει βάσεις. Έχει κορμό. Έχει προοπτική. Και λογικά θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο.
Βέβαια, όλα αυτά πρέπει να τα κουβεντιάσουμε μετά το πρωτάθλημα. Γιατί η σεζόν δεν έχει τελειώσει και στον Ολυμπιακό το ξέρουν καλά. Μου έκανε εντύπωση και ο Φουρνιέ, όταν στη συνέντευξη Τύπου πήγαν να του πουν διάφορα και τους έκοψε λέγοντας, «Παιδιά, έχουμε πρωτάθλημα μπροστά μας και οι πράσινοι περιμένουν». Και σωστά το είπε. Ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλη ομάδα. Δεν θα έρθει ως καλεσμένος σε πάρτι. Θα έρθει για να διεκδικήσει πρωτάθλημα.
Να πούμε και κάτι ακόμα, επειδή πρέπει να λέμε και κανένα καλό. Το κλειστό στο ΟΑΚΑ, αυτό που έχει φτιάξει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και η ΚΑΕ Παναθηναϊκός, είναι πραγματικό στολίδι. Από κοντά είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό από ό,τι φαίνεται στην τηλεόραση. Και στολίδι παρέμεινε. Δεν έγινε το παραμικρό. Αν κάποιοι κόλλησαν αυτοκόλλητα, κακώς τα κόλλησαν, αλλά τα αυτοκόλλητα ξεκολλάνε. Το γήπεδο παραδόθηκε σε άψογη κατάσταση και έτσι γύρισε πίσω.
Αυτό, επίσης, κάτι λέει. Δεν είναι λίγο να πάνε είκοσι χιλιάδες Ολυμπιακοί στο ΟΑΚΑ και το γήπεδο να είναι όπως ήταν πριν αρχίσει το Final 4. Τα οργανωτικά προβλήματα της Ευρωλίγκας τα ξέρουμε, υπάρχουν χρόνια και σε όλες τις χώρες. Αλλά συνολικά πήγαν όλα καλά.
Και τελικά, για να κατέβουν εκατό χιλιάδες Ολυμπιακοί στον Πειραιά, σημαίνει ότι αυτή η ομάδα κάτι έκανε βαθιά σωστά. Στις επιτυχίες, βέβαια, είναι όλοι μπροστά. Στα δύσκολα είναι λίγοι. Καλό είναι να μην το ξεχνάνε ορισμένοι που σήμερα πανηγυρίζουν πρώτη μούρη, αλλά στην αρχή της χρονιάς σταύρωναν αυτή την ομάδα.
Ο Ολυμπιακός έπαιξε καλό μπάσκετ, ήταν δίκαια πρώτος, έσπασε κατάρες, άντεξε πίεση, νίκησε την αμφισβήτηση και πήρε αυτό που κυνηγούσε. Και το πήρε με τρόπο ολυμπιακό. Με δουλειά, με πίστη, με επιμονή και με έναν κόσμο που γέμισε τους δρόμους όχι για την εικόνα, αλλά για την ψυχή του.