Υπάρχει μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον φετινό Ολυμπιακό και σε εκείνον των προηγούμενων ετών, η οποία δεν αποτυπώνεται σε κανένα στατιστικό. Δεν έχει να κάνει με μεταγραφές, συστήματα ή ποσοστά ευστοχίας.
Έχει να κάνει με το βάρος.
Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τη φετινή EuroLeague ως πρωταθλητής Ευρώπης. Με το τρόπαιο πλέον στη συλλογή του, με μία τεράστια εκκρεμότητα ετών να έχει κλείσει και με εκείνο το «πρέπει» που τον ακολουθούσε παντού να μην υπάρχει πια με την ίδια ένταση.
Και ίσως αυτό αποδειχθεί ένα από τα μεγαλύτερα όπλα του.
Τέσσερα χρόνια με ένα «πρέπει» πάνω από το κεφάλι
Για να αντιληφθεί κανείς τη διαφορά, αρκεί να θυμηθεί όσα προηγήθηκαν.
Βελιγράδι, Κάουνας, Βερολίνο, Άμπου Ντάμπι.
Τέσσερα διαδοχικά Final Four. Τέσσερις σεζόν στις οποίες ο Ολυμπιακός έφτασε στην τελική ευθεία της EuroLeague, αλλά δεν κατάφερε να σηκώσει το τρόπαιο.
Στο Βελιγράδι σταμάτησε στον ημιτελικό απέναντι στην Εφές, με το τρίποντο του Βασίλιε Μίτσιτς στο φινάλε. Στο Κάουνας έφτασε ακόμη πιο κοντά. Άγγιξε την κούπα, πριν το καλάθι του Σέρχιο Γιουλ δώσει στη Ρεάλ Μαδρίτης τον τίτλο στο τελευταίο λεπτό.
Ακολούθησε το Βερολίνο. Μετά το Άμπου Ντάμπι.
Και κάθε αποτυχημένη προσπάθεια πρόσθετε ακόμη μεγαλύτερο βάρος στην επόμενη.
Δεν ήταν πλέον αρκετό να βρίσκεται ο Ολυμπιακός σταθερά μεταξύ των κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης. Δεν ήταν αρκετό να πηγαίνει κάθε χρόνο στο Final Four. Δεν ήταν αρκετό να διεκδικεί.
Έπρεπε να το πάρει.
Όταν κάθε σεζόν άρχιζε ουσιαστικά από το τέλος της
Κάπως έτσι, ολόκληρες χρονιές άρχισαν να κρίνονται σχεδόν αποκλειστικά από δύο βραδιές τον Μάιο.
Ο Ολυμπιακός μπορούσε να πραγματοποιήσει μία εξαιρετική κανονική περίοδο, να περάσει μία δύσκολη σειρά playoffs, να βρίσκεται ξανά ανάμεσα στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης και παρ’ όλα αυτά να φεύγει στο τέλος με την αίσθηση της αποτυχίας.
Όσο περνούσαν τα χρόνια, η πίεση μεγάλωνε.
Και ειδικά μετά το Κάουνας, όταν η EuroLeague χάθηκε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια του, το βάρος έγινε ακόμη μεγαλύτερο.
Κάθε επόμενη προσπάθεια κουβαλούσε και όλες τις προηγούμενες.
Ο Ολυμπιακός έφτασε να παίζει μία ολόκληρη ευρωπαϊκή σεζόν γνωρίζοντας ότι στο τέλος υπήρχε ουσιαστικά μόνο ένα αποτέλεσμα που θα θεωρούνταν αρκετό.
Μέχρι που ήρθε το ΟΑΚΑ
Και μετά ήρθε το πέμπτο συνεχόμενο Final Four.
Αυτή τη φορά στο ΟΑΚΑ.
Και αυτή τη φορά η ιστορία γράφτηκε διαφορετικά.
Ο Ολυμπιακός έκανε αυτό που κυνηγούσε επί τέσσερα χρόνια. Κατέκτησε την EuroLeague, μέσα στην Αθήνα, μπροστά σε χιλιάδες οπαδούς του και έκλεισε με τον ιδανικότερο τρόπο έναν κύκλο που είχε μέσα του σπουδαίες πορείες, μεγάλες νίκες, αλλά και πολύ δύσκολες απογοητεύσεις.
Αυτό το τρόπαιο δεν πρόσθεσε απλώς άλλη μία EuroLeague στην ιστορία του συλλόγου.
Λειτούργησε και ως λύτρωση.
Για τον Μπαρτζώκα. Για τους παίκτες που είχαν ζήσει τις προηγούμενες αποτυχίες. Για ολόκληρο τον οργανισμό.
Το «πρέπει να το πάρουμε» έγινε «το πήραμε».
Και αυτή η αλλαγή μπορεί να αποδειχθεί τεράστια.
Τώρα μπορεί να παίξει και να το ευχαριστηθεί
Προφανώς στον Ολυμπιακό κανείς δεν χόρτασε.
Όταν είσαι πρωταθλητής Ευρώπης, μάλιστα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Όλοι θέλουν να σε κερδίσουν. Κάθε αντίπαλος έχει ένα επιπλέον κίνητρο απέναντί σου και πλέον δεν κυνηγάς απλώς την κορυφή. Πρέπει να υπερασπιστείς τη θέση σου σε αυτή.
Υπάρχει, όμως, μία ουσιαστική διαφορά.
Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει ότι αυτή η ομάδα μπορεί να κατακτήσει την EuroLeague.
Το απέδειξε.
Και τώρα μπορεί να μπει στη νέα σεζόν περισσότερο απελευθερωμένος. Να παίξει το μπάσκετ του, να εξελιχθεί μέσα στη χρονιά και, γιατί όχι, να ευχαριστηθεί ακόμη περισσότερο τη διαδρομή χωρίς το τεράστιο ψυχολογικό βάρος που κουβαλούσε στις προηγούμενες προσπάθειες.
Η πρεμιέρα στη Βιτόρια έδωσε μία πρώτη μικρή γεύση αυτής της εικόνας.
Ο Μπαρτζώκας έχει την πολυτέλεια να ψάξει
Υπάρχει και κάτι ακόμη που βοηθά σε αυτή την κατεύθυνση.
Ο φετινός Ολυμπιακός έχει περισσότερες επιλογές.
Στη Βιτόρια ο Μπαρτζώκας δοκίμασε διαφορετικά σχήματα, χρησιμοποίησε τρεις κοντούς, πήγε σε χαμηλότερες πεντάδες, έβαλε τον Παπανικολάου στο «4» και μοίρασε τον χρόνο έχοντας ήδη στο μυαλό του όσα ακολουθούν.
Δεν χρειάζεται να πιέσει από τον Σεπτέμβριο τον Βεζένκοφ. Δεν χρειάζεται να βιαστεί με τον Μιλουτίνοφ. Δεν χρειάζεται ο Φουρνιέ να κουβαλά κάθε βράδυ τεράστιο επιθετικό φορτίο.
Υπάρχουν ο Ντόρσεϊ, ο Μοντέρο, ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Υπάρχουν διαφορετικές επιλογές στη ρακέτα με Χολ και Τζόουνς. Υπάρχει ο Γουόρντ. Υπάρχει ένα ρόστερ που επιτρέπει στον προπονητή να ψάξει συνδυασμούς χωρίς κάθε δοκιμή να αποτελεί ρίσκο.
Και φυσικά υπάρχει ο Εβάν Φουρνιέ, ο MVP του περσινού Final Four και των τελικών του πρωταθλήματος, ο άνθρωπος που απέδειξε ότι στα πραγματικά μεγάλα παιχνίδια μπορεί να πάρει την ομάδα από το χέρι.
Το 106 έχει αξία κυρίως για όσα κρύβει από πίσω
Γι’ αυτό και η πρεμιέρα στη Βιτόρια έχει ενδιαφέρον πέρα από το τελικό σκορ.
Ο Ολυμπιακός δεν ήταν τέλειος. Είχε αμυντικά κενά, επέτρεψε στην Μπασκόνια να βρει μεγάλα σουτ, στο δεύτερο ημίχρονο δεν είχε την ίδια αποτελεσματικότητα από το τρίποντο και ο Μπαρτζώκας βρήκε αρκετά πράγματα που θα θέλει να διορθώσει.
Και πάλι, όμως, έφτασε στους 106 πόντους χωρίς να μοιάζει ότι χρειάστηκε να εξαντλήσει τον εαυτό του.
Αυτό είναι το ενδιαφέρον.
Μία ομάδα που βρίσκεται ακόμη στην αρχή, ενσωματώνει νέα πρόσωπα, δοκιμάζει διαφορετικούς συνδυασμούς και παρ’ όλα αυτά μπορεί να παράγει τέτοιο μπάσκετ.
Το μεγαλύτερο κέρδος ίσως δεν βρίσκεται στο ρόστερ
Εύκολα μπορεί κάποιος να κοιτάξει τα ονόματα και να πει ότι ο φετινός Ολυμπιακός είναι πληρέστερος.
Μπορεί και να είναι.
Ίσως, όμως, το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του να μην είναι μία μεταγραφή ή ένας επιπλέον παίκτης.
Ίσως να είναι ότι αυτή η ομάδα ξέρει πλέον πως μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος.
Οι παίκτες που βίωσαν το Βελιγράδι, το Κάουνας, το Βερολίνο και το Άμπου Ντάμπι κουβαλούσαν κάθε χρόνο μαζί τους και όσα είχαν προηγηθεί.
Τώρα κουβαλούν κάτι διαφορετικό.
Την εικόνα του τροπαίου.
Τη βραδιά του ΟΑΚΑ.
Τη γνώση ότι όταν έρθει ξανά η στιγμή, μπορούν να το κάνουν.
Και αυτό δεν μετριέται σε πόντους, ασίστ ή ριμπάουντ.
Από το «πρέπει» στο «θέλουμε ξανά»
Εκεί βρίσκεται ίσως ολόκληρη η διαφορά της φετινής σεζόν.
Ο Ολυμπιακός φυσικά θέλει ξανά την EuroLeague. Με τέτοιο ρόστερ και ως πρωταθλητής Ευρώπης δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική φιλοδοξία.
Αλλά άλλο το «πρέπει επιτέλους να την πάρουμε» και άλλο το «την πήραμε και θέλουμε να το ξανακάνουμε».
Η απόσταση ανάμεσα στις δύο φράσεις είναι τεράστια.
Και μπορεί να κάνει αυτή την ομάδα πιο ήρεμη, πιο απελευθερωμένη και τελικά ακόμη πιο επικίνδυνη.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ο Ολυμπιακός δεν ξεκινά μία σεζόν κυνηγώντας εκείνο που του ξέφυγε.
Ξεκινά έχοντάς το ήδη στα χέρια του.
Και τώρα μπορεί να κυνηγήσει το επόμενο.
