Η σύγκριση με την περσινή σεζόν είναι αναπόφευκτη και, ταυτόχρονα, αποκαλυπτική. Ο Ολυμπιακός την περασμένη χρονιά είχε χτίσει την πορεία του στα μεγάλα παιχνίδια. Στην κανονική περίοδο έμεινε αήττητος απέναντι στους βασικούς ανταγωνιστές του τίτλου, με νίκες απέναντι σε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ και ισοπαλίες απέναντι στον Παναθηναϊκό, ενώ στα play offs μετέτρεψε τα ντέρμπι σε πεδίο κυριαρχίας, παίρνοντας πέντε νίκες σε έξι παιχνίδια.
Η εικόνα τη φετινή περίοδο είναι διαφορετική. Όχι μόνο στα αποτελέσματα, αλλά και στη συνολική αίσθηση που αφήνει η ομάδα μέσα στα μεγάλα παιχνίδια. Μέχρι στιγμής, οι «ερυθρόλευκοι» έχουν περιοριστεί σε μία νίκη απέναντι στην ΑΕΚ, με δύο ισοπαλίες και δύο ήττες στα υπόλοιπα ντέρμπι, κάτι που δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό αλλά αγωνιστικό και τακτικό.
Στο τελευταίο παιχνίδι απέναντι στον Παναθηναϊκό, το σενάριο διαμορφώθηκε νωρίς. Το γκολ που δέχτηκε ο Ολυμπιακός στο ξεκίνημα άλλαξε τα δεδομένα και έδωσε στον αντίπαλο το δικαίωμα να παίξει με τους όρους που ήθελε: χαμηλά μέτρα, συμπαγής άμυνα, έλεγχος ρυθμού. Από εκεί και μετά, η ομάδα του Πειραιά είχε την κατοχή, αλλά όχι τις καθαρές φάσεις που απαιτούνται για να «σπάσει» ένα τέτοιο παιχνίδι.
Η μεγαλύτερη στιγμή ήρθε στο δεύτερο μέρος, όταν ο Μαρτίνς βρέθηκε σε θέση για το 1-1, όμως η μπάλα έφυγε πάνω από τα δοκάρια. Σε εκείνο το σημείο, αν ερχόταν η ισοφάριση, το παιχνίδι θα άνοιγε. Θα υπήρχε χρόνος και ψυχολογία για ανατροπή. Όμως στο ποδόσφαιρο, τα «αν» δεν μετρούν. Μετρά το αποτέλεσμα και αυτό άφησε τον Ολυμπιακό πίσω.
Σε επίπεδο επιλογών, το πλάνο του Μεντιλίμπαρ είχε συγκεκριμένη στόχευση. Με απουσίες όπως του Πιρόλα και περιορισμούς λόγω των θέσεων μη κοινοτικών παικτών, προέκυψαν διαφοροποιήσεις στην ενδεκάδα. Η επιλογή του δίδυμου Ελ Κααμπί – Ταρέμι στην κορυφή, με τον Τσικίνιο και τον Μαρτίνς αρχικά στον πάγκο, ήταν ένα ρίσκο που τελικά δεν έδωσε τα αναμενόμενα.
Στο πρώτο ημίχρονο, ο Ολυμπιακός είχε κατοχή, προσπάθησε να δημιουργήσει κυρίως μέσα από τον άξονα και τις κινήσεις του Ταρέμι, αλλά δεν μπόρεσε να δημιουργήσει καταστάσεις πίεσης στην αντίπαλη άμυνα. Στη φάση του γκολ, τα λάθη ήταν διαδοχικά: αρχικά στην αμυντική αντίδραση και στη συνέχεια στη γραμμή, με αποτέλεσμα να δοθεί χώρος στον αντίπαλο.
Στο δεύτερο μέρος, η εικόνα δεν άλλαξε δραματικά. Η άμυνα του Παναθηναϊκού παρέμεινε κλειστή, οργανωμένη και πειθαρχημένη, με τον Ολυμπιακό να δυσκολεύεται να βρει καθαρές τελικές προσπάθειες. Κομβικοί παίκτες δεν βρέθηκαν σε καλή επιθετική βραδιά. Ο Ελ Κααμπί και ο Ταρέμι δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν το παιχνίδι όσο θα ήθελε η ομάδα, ενώ ο Ποντένσε είχε διάθεση δημιουργίας, αλλά όχι την τελική ενέργεια που θα έκανε τη διαφορά.
Στη δεξιά πλευρά, ο Ρόντινεϊ είχε περισσότερο ρόλο ανάπτυξης παρά τελικής απειλής, κάτι που περιόρισε ακόμη περισσότερο την επιθετική δυναμική. Η είσοδος παικτών όπως ο Μαρτίνς και ο Τσικίνιο έδωσε ενέργεια, αλλά ήρθε σε σημείο που ο αντίπαλος είχε ήδη προσαρμοστεί πλήρως στο παιχνίδι.
Το ερώτημα που μένει είναι αν η εικόνα θα μπορούσε να ήταν διαφορετική με διαφορετική αρχική προσέγγιση. Αν δηλαδή η ομάδα ξεκινούσε με μεγαλύτερη ταχύτητα στα άκρα ή με διαφορετική ισορροπία στον άξονα. Το ίδιο ισχύει και για παίκτες όπως ο Μουζακίτης ή ο Γιαζίτζι, που μπήκαν αργά σε ένα παιχνίδι που χρειαζόταν νωρίτερα αλλαγή ρυθμού.
Παρά τα παραπάνω, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ένα συγκεκριμένο παιχνίδι. Είναι η συνολική εικόνα στα ντέρμπι. Οι αντίπαλοι έχουν καταλάβει ότι μπορούν να δώσουν την μπάλα στον Ολυμπιακό, να χαμηλώσουν γραμμές και να περιμένουν. Και μέχρι στιγμής, αυτό το πλάνο έχει αποδώσει.
Από εδώ και πέρα, το ζητούμενο είναι ξεκάθαρο. Ο Ολυμπιακός πρέπει να βρει ξανά τον τρόπο να επιβάλλεται στα μεγάλα παιχνίδια. Να βρει ρυθμό, ταχύτητα, καθαρές επιθετικές λύσεις. Να ξαναγίνει ομάδα που στα ντέρμπι επιβάλλει το παιχνίδι της και δεν προσαρμόζεται σε αυτό του αντιπάλου.
Η σεζόν δεν έχει κριθεί. Όμως η απώλεια της κορυφής αλλάζει την πίεση. Ο Ολυμπιακός πλέον κυνηγά. Και αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα λάθη.
Η συνέχεια είναι δύσκολη, αλλά και ξεκάθαρη. Διόρθωση λαθών, επιστροφή σε ένταση και αποτελεσματικότητα και, κυρίως, επιστροφή στην εικόνα που είχε η ομάδα στα μεγάλα παιχνίδια την περασμένη χρονιά.
Γιατί ο Ολυμπιακός, όταν παίζει στο επίπεδο που μπορεί, δεν περιμένει τους αντιπάλους. Τους επιβάλλεται.