Ένα βράδυ που έμοιαζε να έχει γραφτεί αποκλειστικά για τον Ολυμπιακό και τον κόσμο του. Για σχεδόν πέντε συνεχόμενες ώρες, η φωνή δεν έσβησε. Από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μέχρι το «Γ. Καραϊσκάκης», ο ίδιος παλμός, το ίδιο τραγούδι, η ίδια πίστη.
Η αρχή έγινε στο ΣΕΦ, με τον κόσμο να σπρώχνει από το πρώτο λεπτό. Τραγούδι χωρίς παύση, ρυθμός από την εξέδρα και μια ομάδα που ανταποκρίθηκε, προσφέροντας –με αποκορύφωμα το αδιανόητο δεύτερο δεκάλεπτο– μια εμφάνιση αντάξια της στιγμής.
Και πριν προλάβει να κοπάσει ο απόηχος στο Φάληρο, το σκηνικό μεταφέρθηκε λίγα πιο πέρα. Στο Καραϊσκάκη. Εκεί όπου χιλιάδες φίλαθλοι του Ολυμπιακού, πολλοί από τους οποίους είχαν προηγουμένως βρεθεί και στο ΣΕΦ, πήραν ξανά θέση. Το κορεό απλώθηκε στο πέταλο της Θύρας 7, οι εικόνες ήταν μαγικές και η φωνή… ασταμάτητη.
Για 90 λεπτά, το Καραϊσκάκη δεν σώπασε. Ο κόσμος με τα συνθήματα, έσπρωξε την ομάδα και έγινε ξανά ο 12ος παίκτης. Οι ποδοσφαιριστές του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ απάντησαν με αυταπάρνηση, ένταση και πειθαρχία, σε μια εμφάνιση που δεν βασίστηκε μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά στη νοοτροπία.
Από το ΣΕΦ στο Καραϊσκάκη, από το μπάσκετ στο ποδόσφαιρο, ο Ολυμπιακός έζησε ένα σπουδαίο βράδυ. Ένα βράδυ όπου οι εξέδρα πρωταγωνίστησε όσο και το παρκέ με το χορτάρι. Ένα βράδυ που δεν μετριέται μόνο σε πόντους και γκολ, αλλά σε στιγμές.
Πέντε ώρες τραγούδι.
Πέντε ώρες πίστη.
Ένα βράδυ Ολυμπιακός.