Κοκκίνησε, κοκκίνησε, ολόκληρη η Ευρώπη… Η ομαδάρα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ έγραψε ξανά ιστορία. Έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετέχει στη League Phase και περνά στα νοκ-άουτ. Σπουδαία clubs όπως ο Άγιαξ, η Νάπολι, η Μπιλμπάο, η Μαρσέιγ και πόσες ακόμη έμειναν εκτός. Ο Ολυμπιακός όμως συνεχίζει και μπορεί να ονειρεύεται. Γιατί είναι ένας τεράστιος σύλλογος, με βαριά φανέλα, μια καμικάζι ομάδα και έναν προπονητή με cojones!
Το διπλό στο Άμστερνταμ ήταν με λίγα λόγια… Θρυλικό! Κόντρα σε κάθε αντιξοότητα, απέναντι στις λιγοστές πιθανότητες που είχαν οι Πειραιώτες πριν από δύο μήνες. Όταν πολλοί χλεύαζαν μετά τις ισοπαλίες με Πάφο, Αϊντχόφεν και ιδιαίτερα έπειτα από τις ήττες με Άρσεναλ, Μπαρτσελόνα, Ρεάλ Μαδρίτης. Έχαναν τη μεγάλη εικόνα, βέβαια. Δεν έβλεπαν ότι ο Ολυμπιακός κοίταξε κάθε αντίπαλο στα μάτια. Ή μπορεί να μην ήθελαν να δουν. Ένα σπουδαίο σύνολο που τρέχει σαν να ανήκει στην Premier League, βγάζει εκπληκτική ένταση και διεκδικεί τις πιθανότητές της απέναντι σε τόσο ακριβότερες ομάδες.
Ο Ολυμπιακός βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο αλλά ο προπονητής του πριν το ματς με την Καϊράτ το είχε πει: «Όσο έχουμε ελπίδες θα προσπαθούμε να τις διεκδικούμε». Το είχε περάσει στους πολεμιστές του, σε όλο τον οργανισμό. Γιατί αυτός ο εκπληκτικός τύπος από το Θαλδίβαρ, έχει δέσει απόλυτα με το dna των Πειραιωτών. Ήρθε σε έναν σύλλογο νικητή και τον έκανε κάτοχο ευρωπαϊκού τροπαίου. Έδειξε σε κάθε έναν πως με σοβαρή και μεθοδική δουλειά, μπορείς να κοιτάς ψηλά. Η νοοτροπία των «ερυθρόλευκων» θυμίζει κλαμπ που έχει… 6-7 Champions League. Δεν φοβάται, δεν μασάει, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Με χαμηλότερο μπάτζετ από τις περισσότερες ομάδες, αλλά με πολύ μεγαλύτερη καρδιά από αρκετούς!
Στη Γιόχαν Κρόιφ Αρένα υπήρχαν περισσότεροι από 3 χιλιάδες Ολυμπιακοί και άλλοι τόσοι και περισσότεροι έξω από αυτή. Αλλά και κάτι παλικάρια στο χορτάρι που υπό την καθοδήγηση του στρατηγού τους, έβαψαν κόκκινη την Ολλανδία και… όλη την Ευρώπη. Ο Μεντιλίμπαρ πήρε τα ρίσκα του πριν τον αγώνα, αλλά και κατά τη διάρκειά του. Άφησε τον κομβικό Τσικίνιο στον πάγκο, επιλέγοντας μια επιθετική ενδεκάδα που δεν είχε όμως συντονισμένο πρέσινγκ. Το ημίχρονο βγήκε χωρίς την καλύτερη δυνατή εικόνα, αλλά η ηρεμία που έφερε η ανάπαυλα και οι οδηγίες του Βάσκου εμφάνισαν ένα άλλο σύνολο στον αγωνιστικό χώρο.
Ταρέμι-Ζέλσον έκρυψαν την μπάλα και ο Πορτογάλος την εμφάνισε στα αντίπαλα δίχτυα. Πέτυχε άλλο ένα μεγάλο ευρωπαϊκό γκολ, απέδειξε πως είναι ένας εξτρέμ κορυφαίου επιπέδου και έδωσε το σύνθημα για ξέφρενους πανηγυρισμούς. Ο Ολυμπιακός πήρε ψυχολογία, αλλά πάγωσε από μια κρύα ισοφάριση που ήρθε από το πουθενά. Με μια απόφαση που χωρά κουβέντα. Ο Μέντι όμως δεν μάσησε ξανά. Έβγαλε Ελ Κααμπί, Μουζακίτη και έβαλε Σιπιόνι, Τσικίνιο. Οι ερυθρόλευκοι ήξεραν πως θα έρθει η στιγμή τους, την έψαχναν καρτερικά. Τη βρήκαν με τον σπουδαίο Σαντιάγο Έσε, ο οποίος στα μεγάλα παιχνίδια βγαίνει μπροστά.
Τα εναπομείναντα λεπτά πέρασαν με τραγούδι, άγχος και συγκίνηση. Το τελευταίο σφύριγμα του Γάλλου ρέφερι απέδωσε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη, αφού έδωσε στον Ολυμπιακό αυτό που άξιζε. Γιατί είναι μια ομάδα που δεν κλέβει αποτελέσματα, δεν αλλάζει τη φιλοσοφία της. Παίζει με το στιλ της, τη μαγκιά της, με ένταση άλλου επιπέδου, με θάρρος. Ό,τι παίρνει, το δικαιούται, προσφέροντας μοναδικές στιγμές στους φιλάθλους της.
Με τα κασκόλ και τη σημαία μας ψηλά, για να τρελάνουμε την Ευρώπη ξανά όπως λέει και ο τίτλος…