Ο Ολυμπιακός έκλεισε την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος με ένα άσχημο αποτέλεσμα. Κανείς δεν διαφωνεί σε αυτό. Η απώλεια δύο βαθμών είναι σημαντική, αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα αποδειχτεί κομβική. Διότι μπροστά υπάρχει η πρόκληση των 6 ντέρμπι και μετά την πρεμιέρα των playoffs μπορεί να είναι πρώτος. Μπορεί και όχι, αλλά θα φανεί το βράδυ της 5ης Απριλίου.
Η κριτική υπάρχει πάντα, είναι όμως εποικοδομητική και χρήσιμη όταν γίνεται με σωστό τρόπο, με επιχειρήματα και χωρίς ύπουλο σκοπό. Οι αφορισμοί και τα «φύγε εσύ, έλα εσύ» πραγματικά μου περνούν αδιάφορα και μου ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι. Είναι αστείο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να «λιντσάρουμε» πρόσωπα που έχουν δώσει πολλά στον σύλλογο. Ιδιαίτερα όταν αυτά βρίσκονται στον Ολυμπιακό! Μου φαίνεται ανήκουστο να εξυβρίζεται ο οποιοσδήποτε, είτε κάνει καλά τη δουλειά του είτε όχι, τη στιγμή που υπηρετεί τον σύλλογο. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω…
Γίνεται πολύ κουβέντα, λοιπόν, για το ποδόσφαιρο του Ολυμπιακού. Τις εμφανίσεις που πραγματοποιεί, την ποιότητα του ποδοσφαίρου του και το αν ταιριάζει ή όχι στο dna του. Κοιτώντας καθημερινά τα νούμερα που βγαίνουν προς τα έξω, αντιλαμβανόμαστε πως οι ερυθρόλευκοι» κυριαρχούν στις περισσότερες από τις κατηγορίες. Τα νούμερα δεν λένε τα πάντα αλλά τις περισσότερες φορές την αλήθεια. Ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος σε όλα τα ντέρμπι, πιο επικίνδυνος και άξιζε να έχει περισσότερους βαθμούς. Όπως και θα έπρεπε να έχει σκοράρει 9-10 γκολ περισσότερα με βάση τα xGoals της σεζόν.
Στο αμέσως προηγούμενο κείμενό μας, σημείωσε πως το γκολ θα έλυνε πολλά από τα προβλήματα για τα οποία γίνεται λόγος. Τα γκολ και κυρίως οι νίκες χτίζουν μομέντουμ, χαρακτήρα, ψυχολογία και κάνουν στην άκρη αρκετές από τις συζητήσεις. Κόντρα στην ΑΕΛ αν ο Ολυμπιακός νικούσε με 1-0, κανείς δεν θα έλεγε τίποτα. Τώρα, όλοι μιλούν για την εικόνα και την γκέλα. Η εικόνα του πρώτου μέρους κάκιστη, ασφαλώς. Του δευτέρου αρκετά καλή, με πολλές ευκαιρίες και διαφορετικούς τρόπους δημιουργίας.
Το εύκολο γκολ δεν υπάρχει. Ο Ελ Κααμπί το έχει και θα φανεί αυτό στα playoffs, όπου τα ματς θα είναι πιο κλειστά και με λιγότερες ευκαιρίες για κάθε ομάδα θεωρώ. Ο Ταρέμι το έχει επίσης, αλλά δεν είναι στο καλύτερό του φεγγάρι. Επειδή όμως είναι φτιαγμένος για τα μεγάλα παιχνίδια, κανείς δεν μπορεί να τον βγάλει από την κουβέντα και την εξίσωση. Αν ο Τσικίνιο επιστρέψει στην ταχύτητα που έχουμε μάθει να παίζει και αρχίσει να πατάει περιοχή, απειλώντας με αξιώσεις; Θα το δούμε. Χρειάζεται όμως να έρθει πιο κοντά στον παίκτη που γνωρίζουμε. Όπως και οι Ποντένσε, Ζέλσον. Το γκολ δεν είναι το μεγαλύτερό τους ατού, αλλά σίγουρα μπορούν να γράψουν μεγαλύτερα νούμερα απ’ όσα έχουν μέχρι τώρα. Το ίδιο και ο Αντρέ Λουίζ! Ο Πορτογάλος θα φανεί αν παίξει τον ρόλο του game changer στα Playoffs, όπως και αν ο Γιαζίτσι που είναι παρεμπιπτόντως τρίτος σκόρερ των Πειραιωτών, βρει ρόλο που θα προσφέρει άλλα στοιχεία.
Από εκεί και πέρα, οι υπόλοιπες λύσεις είναι λιγοστές αλλά μπορεί υπό προϋποθέσεις να χρησιμοποιηθούν ως κρυφά όπλα. Ο Ροντινέι αν τον δούμε κάποια στιγμή σε ρόλο εξτρέμ, ο Σιπιόνι αν βελτιώσει τις τελικές του, τα δύο στόπερ αν βγουν καλύτερες κομπίνες και στις στατικές μπάλες υπάρχουν οι κατάλληλες εκτελέσεις.
Τα προβλήματα του Ολυμπιακού δεν είναι τόσο μεγάλα όσο νομίζουμε. Ασφαλώς υπάρχουν και είναι φανερά, αλλά μιλάμε για την ίδια ομάδα που μάζεψε 12 βαθμούς στη League Phase του Champions League. Η ομάδα που κοίταξε κάθε αντίπαλο στα μάτια, ήταν ανταγωνιστική, έπαιξε ποδόσφαιρο, προκρίθηκε στα νοκ-άουτ. Που έφτιαχνε 13 τελικές ανά αγώνα, που έκανε 3/3 για να περάσει στην επόμενη φάση. Με τους ίδιους ποδοσφαιριστές, τον ίδιο προπονητή, την ίδια διοίκηση. Υπομονή, η πρόκληση είναι μεγάλη και είναι μπροστά. Εμπιστοσύνη μόνο και στήριξη…