Η ανεξαρτησία ενός θεσμικού οργάνου δεν κρίνεται μόνο από τις αποφάσεις του. Κρίνεται και από την εικόνα που εκπέμπουν τα πρόσωπα που το στελεχώνουν. Γιατί σε τέτοιες θέσεις δεν αρκεί να είσαι αμερόληπτος. Οφείλεις και να φαίνεσαι αμερόληπτος.
Τις τελευταίες ώρες ήρθαν στο φως δημόσιες αναρτήσεις και εμφανίσεις μελών της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού, οι οποίες προκαλούν εύλογο προβληματισμό. Πρόκειται για αναρτήσεις που δεν περιορίζονται σε μια απλή έκφραση συμπάθειας προς τον Παναθηναϊκό, αλλά περιλαμβάνουν πανηγυρισμούς για τίτλους, αναφορές όπως «Άρπου Ντάμπι ερχόμαστε με φόρα», «Μόνο Παναθηναϊκός», «Άξιος πρωταθλητής ο Παναθηναϊκός», «Πήρε το στέμμα», ακόμη και ειρωνικά σχόλια προς αντίπαλες ομάδες ή αναρτήσεις μετά από νίκες και επιτυχίες των «πράσινων» σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και βόλεϊ.
Παράλληλα, σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, μέλη της Επιτροπής φέρονται να έχουν βρεθεί σε αγώνες του Παναθηναϊκού με επίσημες προσκλήσεις, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο τη συζήτηση γύρω από την εικόνα ουδετερότητας που οφείλει να διατηρεί ένα τέτοιο όργανο.
Το θέμα, όμως, δεν είναι αν κάποιος αγαπά τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Αυτό είναι προσωπικό δικαίωμα κάθε πολίτη. Το ζήτημα είναι διαφορετικό όταν πρόκειται για ανθρώπους που συμμετέχουν σε μια Επιτροπή η οποία καλείται να εξετάζει και να αποφασίζει για ζητήματα που αφορούν συνολικά τον ελληνικό αθλητισμό. Για ποδοσφαιρικές, μπασκετικές, βολεϊκές και κάθε είδους αθλητικές υποθέσεις, στις οποίες εμπλέκονται σύλλογοι με αντικρουόμενα συμφέροντα.
Εκεί ακριβώς γεννάται ο προβληματισμός. Μπορεί ένας παράγοντας που δημόσια πανηγυρίζει τις επιτυχίες ενός συλλόγου, σχολιάζει τα αποτελέσματά του και εκφράζει σταθερά τις οπαδικές του προτιμήσεις, να μην αφήνει καμία σκιά όταν συμμετέχει σε αποφάσεις που επηρεάζουν και τους ανταγωνιστές του ίδιου συλλόγου;
Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ότι μια απόφαση είναι λανθασμένη επειδή ένα μέλος έχει συγκεκριμένες προτιμήσεις. Όμως στους θεσμούς δεν αρκεί οι αποφάσεις να είναι σωστές. Πρέπει να εμπνέουν και εμπιστοσύνη. Και αυτή η εμπιστοσύνη δοκιμάζεται όταν οι ίδιοι οι λειτουργοί ενός ανεξάρτητου οργάνου επιλέγουν να προβάλλουν δημόσια την οπαδική τους ταυτότητα.
Η ουσία, λοιπόν, δεν βρίσκεται στο ποια ομάδα υποστηρίζει ο καθένας. Βρίσκεται στην ανάγκη να προστατεύεται το κύρος της Επιτροπής και να μη δημιουργείται ούτε η παραμικρή υπόνοια ότι μπορεί να υπάρξει σύγκρουση μεταξύ προσωπικών προτιμήσεων και θεσμικού ρόλου. Γιατί στον ελληνικό αθλητισμό, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς είναι εξίσου σημαντική με τις ίδιες τις αποφάσεις τους.