Αν υπάρχει κάτι που μου αρέσει πολύ στον φετινό Ολυμπιακό, τουλάχιστον σε αυτό το πρώτο κομμάτι του καλοκαιριού, είναι ότι δεν υπάρχει αυτή η υπερβολή που πολλές φορές μάς έχει κάψει. Και αυτό, για μένα, είναι απολύτως υγιές.
Ο Ολυμπιακός και πέρυσι είχε ομάδα. Δεν είχε ούτε προπονητή του πεταματού, ούτε ρόστερ για πέταμα. Το ακριβώς αντίθετο: Μιλάμε για μία ομάδα που έφτασε στους «24» του Champions League, που έκανε τρεις σερί νίκες στη διοργάνωση και που έδειξε σε μεγάλα διαστήματα ότι είχε ποδοσφαιρική ταυτότητα. Δεν γίνεται λοιπόν να τα ισοπεδώνουμε όλα επειδή η χρονιά δεν έκλεισε όπως έπρεπε στην Ελλάδα.
Από την άλλη, δεν γίνεται και να κάνουμε ότι δεν είδαμε τι έγινε. Ο Ολυμπιακός πλήρωσε πανάκριβα το έλλειμμα βάθους στο ρόστερ. Οι παίκτες κλάταραν. Ο Μεντιλίμπαρ έμεινε σε έναν πολύ κλειστό κύκλο δεκατεσσάρων, δεκαπέντε παικτών και δεν άνοιξε όσο χρειαζόταν το rotation. Εκεί βέβαια υπάρχει πάντα και η άλλη πλευρά της κουβέντας. Είχε όντως τις λύσεις για να το ανοίξει; Είχαν γίνει οι σωστές μεταγραφές ώστε να μπορεί να εμπιστευτεί περισσότερους; Αυτά είναι ερωτήματα με βάση και όχι κουβέντες του αέρα.
Από τη στιγμή λοιπόν που ο Βαγγέλης Μαρινάκης αποφάσισε να συνεχίσει με τον ίδιο προπονητή, το επόμενο βήμα ήταν αυτονόητο. Έπρεπε να τον στηρίξει. Όχι με κινήσεις για τα πρωτοσέλιδα, όχι με μεταγραφές για να χαρεί ο κόσμος στα social, αλλά με παίκτες που ταιριάζουν σε αυτό που θέλει να παίξει ο Μεντιλίμπαρ. Και αυτό δείχνει μέχρι τώρα να κάνει ο Ολυμπιακός.
Η επιστροφή του Κάρμο, για παράδειγμα, είναι πολύ πιο σημαντική από όσο ίσως παρουσιάζεται. Ο καλός και συγκεντρωμένος Κάρμο είναι πολυτέλεια για το ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι στόπερ που δεν σου δίνει μόνο δύναμη και παρουσία πίσω, αλλά μπορεί να ανοίξει και το παιχνίδι από την άμυνα, στοιχείο απαραίτητο για τον τρόπο που θέλει να παίζει ο Μεντιλίμπαρ. Ο Ολυμπιακός έζησε και τις δύο εκδοχές του. Τον Κάρμο που ήρθε πεινασμένος, μπήκε με ένταση και έγινε στυλοβάτης στη μυθική πορεία προς το ευρωπαϊκό, αλλά και τον Κάρμο της επόμενης περιόδου που δεν ήταν πνευματικά εκεί που έπρεπε. Τώρα επιστρέφει επειδή το θέλει ο ίδιος, έχει μιλήσει με τον προπονητή και μπαίνει ξανά σε αυτή τη διαδικασία με καθαρό μυαλό. Μιλάμε για πολύ σημαντική κίνηση.
Το ίδιο ισχύει και για την υπόθεση του Στάνιτς, εφόσον ολοκληρωθεί. Ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη έναν παίκτη σε αυτόν τον χώρο, πίσω από τον φορ, που να μπορεί να πιέσει, να δημιουργήσει, να πατήσει περιοχή και να δώσει γκολ. Εκεί υπήρξε κενό. Ο Κωστούλας, με τον δικό του τρόπο, έδινε στοιχεία που δεν βρέθηκαν εύκολα από άλλον παίκτη. Δεν μιλάμε απαραίτητα για σύγκριση αξίας, γιατί ο Κωστούλας είναι πολύ νεαρός και έχει μπροστά του τεράστια προοπτική. Μιλάμε όμως για χαρακτηριστικά. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται παίκτη που να συνεισφέρει ουσιαστικά και στο σκοράρισμα από πίσω, όχι απλώς έναν ακόμα μεσοεπιθετικό για να γεμίσει το ρόστερ.
Εκεί βρίσκεται και το κλειδί όλης της υπόθεσης. Ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να κάνει απλώς πολλές μεταγραφές. Πρέπει να φέρει παίκτες καλύτερους από αυτούς που φεύγουν. Τόσο απλό είναι πολλές φορές το ποδόσφαιρο. Να καθαρίσει το ρόστερ από επιλογές που δεν βγήκαν, να μεγαλώσει το βάθος, να ανεβάσει την ποιότητα και να δώσει στον προπονητή τη δυνατότητα να μην καίει τους ίδιους και τους ίδιους μέχρι να σκάσουν.
Είναι επίσης σημαντικό ότι οι κινήσεις γίνονται νωρίς. Άλλες χρονιές τέτοια εποχή ο Ολυμπιακός ήταν σε πλήρη αδράνεια και όλοι περίμεναν τον Αύγουστο, πολλές φορές και μετά τα μέσα του μήνα, για να αρχίσουν να φαίνονται πράγματα. Τώρα υπάρχει κινητικότητα. Υπάρχει μια προσπάθεια να μπουν νωρίς οι βάσεις, να πάει η ομάδα στην προετοιμασία με περισσότερες λύσεις και να μη χτίζεται πάλι το ρόστερ πάνω στην πίεση της τελευταίας στιγμής.
Προφανώς η μεταγραφική περίοδος δεν κρίνεται τώρα. Ούτε τον Ιούνιο βγαίνουν ασφαλή συμπεράσματα, ούτε μπορεί κανείς να πει από τώρα αν όλα έγιναν σωστά. Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να κρίνουμε τις μεταγραφές πριν καν ολοκληρωθούν, ανάλογα με τη διάθεσή μας. Η πραγματική κρίση όμως γίνεται όταν τελειώσει η σεζόν. Τότε ξέρεις ποιος βοήθησε, ποιος δεν βοήθησε, ποια επιλογή βγήκε και ποια όχι.
Μέχρι τότε, αυτό που μπορείς να αξιολογήσεις είναι η λογική. Και η λογική που φαίνεται αυτή τη στιγμή στον Ολυμπιακό είναι σωστή. Στήριξη στον προπονητή που επέλεξες να κρατήσεις, διορθώσεις σε θέσεις που πόνεσαν, περισσότερες λύσεις για το rotation, παίκτες με χαρακτηριστικά που κουμπώνουν στο σχέδιο και όχι απλές κινήσεις εντυπωσιασμού.
Υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος. Θα γίνουν αποχωρήσεις, μπορεί να υπάρξουν πωλήσεις, θα χρειαστούν κι άλλες προσθήκες, ειδικά στα χαφ, στα εξτρέμ και ενδεχομένως στην επίθεση, ανάλογα με το τι θα γίνει με τους φορ. Όμως το πρώτο δείγμα δεν είναι κακό. Το αντίθετο. Δείχνει ότι ο Ολυμπιακός προσπαθεί να διορθώσει αυτά που πραγματικά τον πλήγωσαν.
Ο φετινός Ολυμπιακός χρειάζεται λιγότερο θόρυβο και περισσότερη ποδοσφαιρική λογική. Μέχρι τώρα, τουλάχιστον, αυτό δείχνει να υπηρετεί. Και ας αφήσουμε τους… άλλους να πανηγυρίζουν για ακόμη ένα καλοκαίρι. Ο Ολυμπιακός θέλει να πανηγυρίσει τον Μάη.