Ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε μια αποτυχημένη χρονιά. Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, ούτε να ωραιοποιούμε καταστάσεις. Όταν είσαι Ολυμπιακός και χάνεις το πρωτάθλημα, ειδικά σε μια σεζόν που υπήρχε τρόπος να το διεκδικήσεις μέχρι τέλους με πολύ καλύτερους όρους, η χρονιά δεν μπορεί να βαφτιστεί επιτυχημένη. Το αντίθετο. Είναι μια χρονιά που άφησε πίκρα, θυμό και πολλά «γιατί».
Το πιο βασικό «γιατί» έχει να κάνει με την αδιανόητη αφλογιστία της ομάδας. Ο Ολυμπιακός δεν έχασε επειδή ξαφνικά έγινε μια διαλυμένη ομάδα, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Έχασε γιατί σε κρίσιμα σημεία δεν μπορούσε να βάλει την μπάλα στα δίχτυα. Και στο ποδόσφαιρο, όσο κι αν θέλουμε να το αναλύουμε, υπάρχει ένας απλός κανόνας. Αν δεν βάζεις γκολ, δεν κερδίζεις, αν δεν κερδίζεις, δεν παίρνεις πρωτάθλημα.
Το γεγονός ότι ο πρώτος σκόρερ και σχεδόν μοναδικός σταθερός εκτελεστής στα δύσκολα ήταν ο Ροντινέι τα λέει όλα. Και για την ποιότητα του ίδιου, γιατί ήταν από τους λίγους που μπήκαν στα πλέι οφ με συγκέντρωση, ψυχή και κανονικό ποδοσφαιρικό εγωισμό, αλλά και για το μαύρο φεγγάρι των… κανονικών επιθετικών.
Αυτά είναι τα κακά νέα και είναι προφανή. Χάθηκε ένας τίτλος που, αν δεν είχαν γίνει τα λάθη που έγιναν, θα μπορούσε να μην είχε χαθεί. Όμως υπάρχουν και καλά νέα. Το πρώτο είναι ότι ο Ολυμπιακός πήρε βαθιά ανάσα με τη δεύτερη θέση. Προφανώς δεν πανηγυρίζει κανείς τη δεύτερη θέση στον Πειραιά. Δεν είναι αυτό το μέγεθος του συλλόγου, ούτε μπορεί να γίνει ποτέ. Αλλά αυτά είναι κυρίως για την οπαδική κουβέντα. Για το ίδιο το κλαμπ, η δεύτερη θέση έχει τεράστια σημασία, από τη στιγμή που η πρώτη χάθηκε.
Έχει σημασία για την Ευρώπη, για την προετοιμασία, για τους χρόνους των μεταγραφών, για τον τρόπο με τον οποίο θα στηθεί η επόμενη σεζόν. Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να ξέρεις νωρίτερα πού πατάς και πού πηγαίνεις. Ο Ολυμπιακός δεν έχει την πολυτέλεια να ξαναμπεί σε ένα καλοκαίρι πανικού, με αποφάσεις της στιγμής και με την αίσθηση ότι πρέπει να φτιαχτεί από την αρχή μια ολόκληρη ομάδα.
Και εδώ είναι το δεύτερο καλό νέο. Παρά την ισοπέδωση, παρά την αδηφάγο κριτική των social media, παρά την εύκολη κουβέντα ότι «δεν κάνει κανείς», ο κόσμος του Ολυμπιακού κατάλαβε, έστω και λίγο αργά, ότι υπάρχει βάση. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να διορθωθούν, υπάρχουν κινήσεις που πρέπει να γίνουν, υπάρχουν θέσεις που φωνάζουν για ενίσχυση, αλλά ο Ολυμπιακός δεν είναι μια ομάδα για πέταμα. Δεν είναι μια διαλυμένη ομάδα χωρίς προπονητή, χωρίς κανέναν παίκτη, χωρίς τίποτα πάνω στο οποίο μπορείς να χτίσεις.
Αυτό που χρειάζεται είναι σωστές κινήσεις. Ποδοσφαιρικό πλάνο. Καθαρό μυαλό. Και μια ειλικρινής συζήτηση ανάμεσα στον πρόεδρο και τον προπονητή. Όλα δείχνουν ότι αυτή η συζήτηση θα γίνει και πρέπει να γίνει. Να τα βάλουν όλα κάτω. Να δουν τι πήγε λάθος στο ρόστερ, τι πήγε λάθος στη λειτουργία. Να διορθωθούν όσα πρέπει να διορθωθούν και να συνεχίσουν, αν αυτό αποφασίσουν οι ίδιοι. Εμείς δεν μπορούμε να μιλήσουμε εκ μέρους κανενός. Αυτή τη στιγμή, πάντως, το κλίμα δείχνει ότι ο Ολυμπιακός συνεχίζει με τον Μεντιλίμπαρ και με διάθεση να τον στηρίξει περισσότερο.
Και η στήριξη δεν είναι λόγια. Είναι μεταγραφές. Στην Ισπανία γράφουν πάλι για τον Μίγια και για το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού. Ωραίος παίκτης, κανονικός παίκτης, ποδοσφαιριστής που μπορεί να αλλάξει επίπεδο τη μεσαία γραμμή. Αλλά το θέμα δεν είναι να περάσει πάλι όλο το καλοκαίρι με τον Μίγια. Το θέμα είναι να πάει ο Ολυμπιακός σε… Μίγιες και όχι σε… Μάντσες. Αν δεν μπορεί να έρθει ο Μίγια, να έρθει ένας άλλος Μίγια. Να μην έρθει ένας άλλος Μάντσα. Εκεί είναι το κλειδί.
Και μέσα σε όλα, ήρθε και το σύνθημα των φίλων της ΑΕΚ για τον Μεντιλίμπαρ. Κατά τη γνώμη μου, ήταν το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσαν να κάνουν στον Ολυμπιακό μέσα στη δική τους χαρά. Όχι γιατί πρέπει να ποινικοποιηθεί η καζούρα. Η καζούρα υπάρχει στο ποδόσφαιρο και όσο δεν ξεφεύγει, δεν είναι κάτι που πρέπει να μας σοκάρει. Αλλά εδώ μιλάμε για έναν προπονητή που δεν έχει δώσει κανένα δικαίωμα. Δεν έχει προκαλέσει, δεν έχει ειρωνευτεί, δεν έχει ανοίξει μέτωπα. Και μιλάμε για ένα απλό 1-1, όχι για κάνα 5-0 ή 6-0 (ουπς) που θα σήκωνε και την καζούρα του.
Το αποτέλεσμα ήταν να συσπειρωθεί ο κόσμος του Ολυμπιακού γύρω από τον προπονητή του. Να καταλάβει ακόμη περισσότερο ποιος είναι ο Μεντιλίμπαρ και τι σημαίνει για την ομάδα. Ο κόσμος δεν δέχτηκε να του κάνουν πλάκα για τον προπονητή του. Και αυτό, μέσα στην πίκρα της χρονιάς, βοήθησε το κλίμα.
Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται διχόνοια. Χρειάζεται αποφάσεις. Γρήγορες, καθαρές και σωστές. Η χρονιά χάθηκε, αλλά δεν χάθηκαν τίποτα άλλο. Τώρα είναι ώρα για δουλειά. Γιατί ο επόμενος Ολυμπιακός δεν πρέπει απλώς να είναι καλύτερος. Πρέπει να είναι έτοιμος να πάρει πίσω αυτό που έχασε. Και κυρίως να τιμωρήσει την έπαρση και την αλαζονεία κάποιων αμετανόητων που αδυνατούν να αντιληφθούν τι παθαίνει όποιος νομίζει ότι είναι αρκετά μεγάλος για να πικάρει τον Ολυμπιακό.