Από το «Πρωταθλητή σε θέλουμε» στο -15: ο Παναθηναϊκός της αιώνιας ελπίδας και της μόνιμης όπισθεν. Υπάρχουν ποδοσφαιρικές εποχές που μοιάζουν να κρατούν για πάντα.
Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, αυτή η εποχή έχει γράφει: 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα.
Δεκαέξι σεζόν γεμάτες πλάνα, restart, «φέτος είναι η χρονιά μας» και ελπίδες που συνήθως… αυτοκτονούν πριν καν προλάβουν να γεννηθούν. Αν ήταν ταινία, θα είχε τίτλο «Αιώνια Επιστροφή – αλλά χωρίς επιστροφή».
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η πρόσληψη του Ράφα Μπενίτεθ έφερε κάτι που ο Παναθηναϊκός οργανισμός έχει πάντα ανάγκη: μια νέα ελπίδα να πιαστεί. Ένας προπονητής με τεράστιο βιογραφικό, κύρος, ευρωπαϊκές πορείες. Δε χρειάζεται να σχολιάσουμε ότι τα τελευταία χρόνια δεν έφερε επιτυχίες, η ιστορία του είναι σημαντική από μόνη της, και για τον κόσμο του Παναθηναϊκού και το δημοσιογραφικό περίγυρο, αυτό ήταν αρκετό.
Και δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από τότε που στις Σέρρες ακούστηκε με ενθουσιασμό το σύνθημα:
«Πρωταθλητή σε θέλουμε, Παναθηναϊκέ!». Μια κραυγή που έδειχνε —έστω και για λίγο— ότι κάποιοι πίστεψαν πως «φέτος μπορεί». Ή τουλάχιστον ότι ήθελαν να φαίνεται πως το πιστεύουν.
Η πραγματικότητα όμως δεν είναι τραγούδι, ούτε σύνθημα.
Όταν ανέλαβε ο Μπενίτεθ, ο Παναθηναϊκός βρισκόταν στο -7 από την κορυφή.
Όχι ότι ήταν στη μάχη του τίτλου αλλά εκεί βρισκόταν αριθμητικά.
Κι από εκεί ακριβώς ξεκίνησε η σοβαρή όπισθεν. Η κατρακύλα που μέρα με τη μέρα… βαθαίνει.
Σήμερα, αρχές Δεκέμβρη, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στο -15 από τον Ολυμπιακό.
Όχι από τη δεύτερη θέση. Από τον Ολυμπιακό, που δεν βλέπει τον Παναθηναϊκό ούτε με κιάλια στη βαθμολογία.
Ο απολογισμός Μπενίτεθ στο πρωτάθλημα είναι σαφής:
2 ήττες, 1 ισοπαλία, 2 νίκες. Δηλαδή: 7 βαθμοί κερδισμένοι – 8 χαμένοι.
Χάθηκαν 6 βαθμοί στα ματς με Βόλο και ΑΕΚ. Χάθηκαν άλλοι δύο από τη Λάρισα.
Υπάρχει βέβαια το εξ αναβολής με τον ΟΦΗ, αλλά η πραγματικότητα δεν μασκαρεύεται.
Αντί να κοιτά ψηλά, ο Παναθηναϊκός παλεύει για να ξεπεράσει τον Λεβαδειακό και τον Βόλο ώστε να μη μείνει εκτός τετράδας.
Η απόσταση από το «Πρωταθλητή σε θέλουμε» μέχρι το «να μπούμε στην τετράδα» ποτέ δεν ήταν πιο μικρή, ούτε πιο αστεία.
Και μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, ο Μπενίτεθ παραμένει το πρόσωπο που ο οργανισμός θα στηρίξει.
Όχι απαραίτητα γιατί βλέπουν έργο. Αλλά γιατί, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, θέλουν κάπου να ελπίζουν.
Και όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σε κρατήσει, κρατιέσαι από τον προπονητή.
Και, μεταξύ μας; Καλώς κάνουν και τον στηρίζουν.
Ένας σοβαρός προπονητής χρειάζεται χρόνο — και στο ποδόσφαιρο η πίστη δεν πρέπει να αλλάζει κάθε μήνα, όπως συμβαίνει κατά κόρον στον πράσινο οργανισμό.
Απλώς είναι αδύνατο να μην παρατηρήσεις πως:
στην 16η χρονιά χωρίς πρωτάθλημα, τον Δεκέμβρη, να βρίσκεσαι στο -15… κάτι πάει πολύ στραβά. Και δεν μιλάμε για «κακή βραδιά» ή «δύσκολο πρόγραμμα».
Σε αυτό το σημείο δεν μοιάζει με συγκυρία. Μοιάζει περισσότερο με… παράδοση.
Μια πράσινη παράδοση που ανανεώνεται κάθε χρόνο, θέλουν, δεν θέλουν.