Υπάρχουν σύλλογοι που διεκδικούν τίτλους. Και υπάρχει ο Ολυμπιακός, που τους κατακτά με τέτοια συχνότητα ώστε η επιτυχία να θεωρείται κανονικότητα.
Η ανατροπή στον τελικό του Super Cup βόλεϊ, από το 0-2 σετ απέναντι στον Παναθηναϊκός, δεν ήταν απλώς άλλη μία κούπα. Ήταν μια ακόμη επιβεβαίωση της χαοτικής διαφοράς που χωρίζει τους δύο συλλόγους στο πολυαθλητικό επίπεδο. Όταν το παιχνίδι γίνεται σκληρό, όταν απαιτείται μέταλλο, βάθος και νοοτροπία νικητή, ο Ολυμπιακός απαντά με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: κυριαρχώντας.
Η φετινή σεζόν, ως συνέχεια της περσινής ιστορικής των 100 χρόνων, μιλά από μόνη της. 7 τίτλοι σε 8 διεκδικήσεις σε όλα τα ομαδικά αθλήματα. Όχι σε ένα άθλημα, όχι συγκυριακά, αλλά οριζόντια και καθολικά. Από το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, μέχρι το πόλο, το χάντμπολ και το βόλεϊ. Η μοναδική απώλεια αποτελεί είδηση ακριβώς επειδή δεν συνάδει με τον κανόνα. Mέχρι στιγμής τη φετινή σεζόν ο Ολυμπιακός έχει πάρει, Σούπερ Καπ στο Πόλο γυναικών, το Μπάσκετ ανδρών και γυναικών, το Ποδόσφαιρο, το Χάντμπολ, το Βόλει ανδρών και το Λιγκ Καπ στο Βόλει ανδρών.
Και εδώ τελειώνει κάθε σοβαρή συζήτηση. Το κοντέρ των τελευταίων δύο σεζόν γράφει 25-2. Είκοσι πέντε τίτλοι για τον Ολυμπιακό. Δύο για τον Παναθηναϊκό. Όχι σε ένα άθλημα, αλλά στο σύνολο της πολυαθλητικής πραγματικότητας. Εκεί όπου μετριέται η δομή, η οργάνωση, το βάθος, η συνέπεια.
Για τον Παναθηναϊκό, η κατάκτηση ενός τίτλου είναι γεγονός προς προβολή.
Για τον Ολυμπιακό, είναι η φυσική κατάληξη μιας δουλειάς που γίνεται σωστά, χρόνια τώρα.
Αυτό σημαίνει κορυφαίος πολυαθλητικός σύλλογος.
Και όσο κι αν ενοχλεί, η πραγματικότητα δεν αλλάζει.