Ο Ολυμπιακός κατάφερε για άλλο ένα παιχνίδι να βγάλει τα μάτια του. Διότι χρειάζεται προσπάθεια να χάσεις μέσα στο γήπεδό σου από τον φετινό Παναθηναϊκό και να φέρεις λευκή ισοπαλία με τον Λεβαδειακό των δέκα παικτών από το 42’… Το χειρότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο οι Πειραιώτες πέταξαν πέντε από τους έξι διαθέσιμους βαθμούς, κάνοντας το έργο τους για την κατάκτηση του τίτλου δυσκολότερο. Όχι, ασφαλώς και η ομάδα του Μεντιλίμπαρ δεν έχει τελειώσει, αλλά πλέον θα πρέπει να κάνει το τέλειο φινάλε!
Η ίδια ομάδα που στην Ευρώπη έχει προσφέρει σπουδαίες βραδιές τη φετινή σεζόν, είναι αυτή που αγκομαχά σε παιχνίδια με σαφώς υποδεέστερους αντιπάλους. Κάνει πολλά πράγματα λάθος στο χορτάρι, τα οποία της στερούν αυτά που αξίζει. Γιατί είναι ξεκάθαρο πως αυτό το σύνολο θα έπρεπε να έχει περισσότερους βαθμούς, αλλά αδικεί τον εαυτό του.
Οι ευθύνες του Μεντιλίμπαρ είναι συγκεκριμένες, αλλά δεν μπορεί ο Βάσκος να φταίει για τα πάντα. Κάπου ώπα, δηλαδή… Όταν κατεβάζει μια ενδεκάδα που, εκ του αποτελέσματος, βλέπουμε ότι έχει τα λάθη της το σημειώνουμε. Όταν αργεί στις αλλαγές το αναφέρουμε. Και για τον τρόπο παιχνιδιού του τα έχουμε ξαναπεί. Ας μην τρελαθούμε, όμως. Με τα λάθη του, τα καλά του, τα στραβά του και τα ίσια του, μιλάμε για έναν σπουδαίο προπονητή, ο οποίος φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του για τη μυθική διετία που ζούμε. Θα το λέω συνεχώς, χωρίς να κουράζομαι…
Εδώ, όμως, κάπου μπαίνει και η ευθύνη των ποδοσφαιριστών. Διότι μπορεί να υπάρχει ένας τρόπος παιχνιδιού που ακολουθεί η ομάδα, κανείς όμως δεν τους έχει απαγορεύσει να το πάρουν πάνω τους στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Όταν η σέντρα δεν περνά το πρώτο δοκάρι, φταίει αυτός που σεντράρει όχι αυτός που έδωσε την οδηγία για σέντρα. Σε 100 λεπτά αγώνα στη Λιβαδειά, οι ποδοσφαιριστές έβαλαν τέσσερις φορές την μπάλα στο χορτάρι και έφτιαξαν ισάριθμες ευκαιρίες. Στο 6’, στο 54’, στο 57’ και στο 58’. Κάθετο ποδόσφαιρο ανάμεσα στις γραμμές του αντιπάλου που είχαν φυσιολογικά μικρές αποστάσεις…
Για 55 λεπτά ο Ολυμπιακός έπαιξε με παίκτη παραπάνω, αλλά δεν το εκμεταλλεύτηκε. Βγάζει ένα ανεξήγητο άγχος σε διαστήματα της σεζόν, το οποίο δεν μπορώ να δικαιολογήσω. Ναι, ασφαλώς υπάρχει η πίεση του αποτελέσματος και η απαίτηση της κατάκτησης ή να πω καλύτερα της υπεράσπισης του τίτλου. Δεν μπορεί, όμως, να σε πλακώνει σε ματς πρωταθλήματος το άγχος, η θολούρα και η βιασύνη, ούτε και να βλέπεις το τέρμα σαν… σπιρτόκουτο. Άπαντες γνωρίζουν πού βρίσκονται και πού παίζουν, όλοι τους το έχουν αντιληφθει και το κατάλαβαν μετά το τέλος του αγώνα.
Οι απαιτήσεις θα είναι πάντοτε μεγάλες, η κατάκτηση του τίτλου θα είναι ένα προαπαιτούμενο σε κάθε σεζόν που ξεκινά. Με αυτό το «βάρος» έζησαν πέρυσι και ανταπεξήλθαν στο 100%, με το ίδιο θα πορευτούν και φέτος.
Στα πόδια τους είναι, τη στήριξη θα την έχουν από διοίκηση και κόσμο. Αρκεί να συμπεριφέρονται όπως γνωρίζουν και… αξίζουν, μιας και η ποιότητά τους είναι μεγαλύτερη από αυτή που έχει κάθε αντίπαλος. Αντίδραση από την Τετάρτη και μετά σερί νικών ως τα playoffs, εκεί που θα μιλήσει ο χαρακτήρας και το dna του Ολυμπιακού!