Ορισμένες εικόνες δεν σβήνουν ποτέ. Για τη μία πλευρά γίνονται αιώνια περηφάνια και για την άλλη ένας μόνιμος εφιάλτης που επιστρέφει ξανά και ξανά στη μνήμη.
Αυτό ακριβώς συνέβη πριν δύο χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Όσο ο Ολυμπιακός προχωρούσε βήμα-βήμα προς τον τελικό του Conference League, στην ΑΕΚ ζούσαν με ένα άγχος που μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Η ιδέα και μόνο ότι χιλιάδες φίλοι του Θρύλου θα κατακλύσουν την OPAP Arena και θα δουν την ομάδα τους να σηκώνει ευρωπαϊκό μέσα στο ίδιο τους το σπίτι ήταν κάτι αδιανόητο για τους ΑΕΚτζήδες.
Προφανώς και οι Παναθηναϊκοί δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να δουν τον αιώνιο αντίπαλό τους να κατακτά το πρώτο ευρωπαϊκό ελληνικής ομάδας σε συλλογικό επίπεδο. Όμως, όσο κι αν τους πονούσε το ενδεχόμενο, δεν βίωναν το ίδιο ασήκωτο βάρος με τους ΑΕΚτζήδες, που έβλεπαν το γήπεδό τους να ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τη μεγαλύτερη ερυθρόλευκη βραδιά όλων των εποχών.
Και τελικά συνέβη.
Η Νέα Φιλαδέλφεια ντύθηκε στα ερυθρόλευκα. Οι δρόμοι πλημμύρισαν από κόσμο του Ολυμπιακού. Στην πόλη τους και όχι μόνο στήθηκε ένα ατελείωτο πάρτι. Και το βράδυ εκείνο γράφτηκε η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Για τους φίλους του Ολυμπιακού, εκείνες οι στιγμές θα αποτελούν για πάντα κομμάτι της ταυτότητάς τους. Για την άλλη πλευρά, όμως, έμειναν ως μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ και ούτε θα κλείσει ποτέ.
Και τώρα, δύο χρόνια μετά, ο κύκλος μοιάζει να γυρίζει με έναν σχεδόν ειρωνικό τρόπο.
Το συναίσθημα που τώρα αλλάζει στρατόπεδο
Αυτή τη φορά δεν είναι οι ΑΕΚτζήδες που ζουν με αυτό το βάρος. Είναι οι Παναθηναϊκοί.
Για μήνες ολόκληρους, στο «πράσινο» στρατόπεδο ζούσαν με τη βεβαιότητα ότι το Final Four στο ΟΑΚΑ θα εξελιχθεί στη δική τους γιορτή. Το παρουσίαζαν σαν κάτι σχεδόν προδιαγεγραμμένο. Το γήπεδό τους, η διοργάνωση στο σπίτι τους, το «καλύτερο ρόστερ», η σιγουριά ότι θα είναι εκεί.
Και ξαφνικά ήρθε η Βαλένθια να γκρεμίσει τα πάντα.
Ο αποκλεισμός δεν έφερε μόνο σοκ και απογοήτευση. Έφερε και ένα συναίσθημα που μέχρι πριν λίγο καιρό έβλεπαν να το βιώνουν άλλοι.
Γιατί πλέον ο κόσμος του Παναθηναϊκού καλείται να διαχειριστεί την ιδέα ότι το ΟΑΚΑ θα γεμίσει με χιλιάδες φίλους του Ολυμπιακού, την ώρα που η δική τους ομάδα και οι ίδιοι θα παρακολουθούν από τον καναπέ του σπιτιού τους.
Και αυτό πονάει περισσότερο από τον ίδιο τον αποκλεισμό.
Το ΟΑΚΑ που ετοιμαζόταν για πράσινη γιορτή
Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι τεράστια.
Ο Παναθηναϊκός περίμενε χρόνια για να φέρει ξανά Final Four στο ΟΑΚΑ. Το αντιμετώπισε σαν προσωπικό project κυριαρχίας. Όλη η επικοινωνία της χρονιάς χτίστηκε πάνω σε αυτό.
Και τώρα, αντί για πράσινη φιέστα, υπάρχει ο φόβος να μετατραπεί το γήπεδο σε ακόμα μία μεγάλη ερυθρόλευκη βραδιά.
Ακριβώς όπως συνέβη στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Και όσοι έζησαν εκείνες τις εικόνες πριν δύο χρόνια ξέρουν πολύ καλά ότι τέτοιες στιγμές δεν ξεπερνιούνται εύκολα. Δεν είναι ένα απλό αποτέλεσμα. Δεν είναι ένας απλός αποκλεισμός.
Είναι εικόνες που σε ακολουθούν για πάντα.
Η διαφορά του Ολυμπιακού
Κι ενώ γύρω από όλο αυτό υπάρχει ήδη τεράστια καζούρα και ατελείωτη συζήτηση στα social media, ο ίδιος ο Ολυμπιακός δείχνει ξανά να λειτουργεί διαφορετικά.
Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν ασχολείται με το ποιος αποκλείστηκε ή με το τι γίνεται γύρω από τη διοργάνωση. Το έχει δείξει όλη τη χρονιά.
Ο στόχος είναι ένας: η Φενέρμπαχτσε και δύο νίκες που μπορούν να φέρουν ξανά τον Θρύλο στην κορυφή της Ευρώπης.
Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στον κόσμο, στο συναίσθημα και στην ιστορία που γράφει ο αθλητισμός.
Και καμιά φορά, η ιστορία έχει έναν παράξενο τρόπο να επιστρέφει εκεί που πονά περισσότερο.