Το άτυπο γραφείο Τύπου της ΚΑΕ Παναθηναϊκός δίνει καθημερινά τις δικές του μάχες. Να παρουσιάσει το άσπρο ως μαύρο, το πράσινο ως… πορτοκαλί και, κυρίως, να προσαρμόσει την πραγματικότητα στο εκάστοτε αφήγημα. Το γεγονός ότι η πραγματικότητα έχει την κακή συνήθεια να χαλάει αρκετές φορές την ιστορία, είναι μια άλλη υπόθεση.
Η γνωστή επικοινωνιακή μηχανή βρίσκεται μονίμως σε λειτουργία. Παράγει αφηγήματα με βιομηχανικούς ρυθμούς και μαζί μπόλικη τοξικότητα, στοχοποίηση και απαξίωση για όποιον δεν συμμερίζεται την εκάστοτε «πράσινη» εκδοχή των γεγονότων.
Αυτή τη φορά, όμως, το θέμα μας είναι πιο… ανθρώπινο.
Το τελευταίο κεφάλαιο αφορά το περίφημο «legacy» και την «οικογένεια» του Παναθηναϊκού. Μάθαμε, λοιπόν, ότι αυτό που ξεχωρίζει τον συγκεκριμένο οργανισμό είναι η ανθρώπινη πλευρά του. Η οικογένεια πάνω από το αποτέλεσμα, η αγάπη, η κατανόηση και όλα εκείνα τα στοιχεία που, όπως διαβάσαμε, δεν αγοράζονται με κανένα πλουσιοπάροχο συμβόλαιο.
Συγκινητικό.
Ανάμεσα, πάντως, σε όλα αυτά που διαβάσαμε και ομολογουμένως μας χάρισαν μερικά πολύ ευχάριστα λεπτά, υπήρξε μία αναφορά που πραγματικά ξεχώρισε.
Διότι στον Παναθηναϊκό, όπως πληροφορηθήκαμε, «δεν μιλάμε για αποθέωση αγωνιστικής αξίας, αλλά για ανύψωση του ανθρώπου, στήριξή του στα δύσκολα και κατανόηση πρώτα και πάνω απ’ όλα πως είναι άνθρωπος».
Στήριξη στα δύσκολα.
Κρατήστε το αυτό.
Εν τω μεταξύ, στα δύσκολα…
Μόλις την περασμένη σεζόν είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στην πράξη πώς ακριβώς εφαρμόζεται αυτή η ιδιαίτερη φιλοσοφία.
Μετά την ήττα του Παναθηναϊκού από τον Άρη με 102-95, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είχε ξεσπάσει δημόσια κατά προπονητών και παικτών, καλώντας τους να παραιτηθούν και χρησιμοποιώντας, μεταξύ άλλων, τις εκφράσεις «είσαστε ξεφτιλισμένοι» και «ντροπή σας».
Τέτοια «ανύψωση του ανθρώπου», ομολογουμένως, δεν συναντάς κάθε μέρα.
Και αν αυτό δεν αποτελεί «στήριξη στα δύσκολα», τότε πραγματικά αναρωτιόμαστε τι περισσότερο πρέπει να κάνει μια «οικογένεια» για να αισθανθούν τα μέλη της ότι βρίσκεται στο πλευρό τους. Σου ανεβάζει το ηθικό και την… παραίτηση μαζί.
Και επειδή κάθε μεγάλη φιλοσοφία οφείλει να έχει και ιστορικές ρίζες, μπορούμε να πάμε ακόμη πιο πίσω. Στην περίφημη απόφαση για οδική επιστροφή της αποστολής από την Κωνσταντινούπολη το 2017 μετά από βαριά ευρωπαϊκή ήττα και τον αποκλεισμό απο το Final 4 από την Φενέρμπαχτσε.
Άλλη μία τρυφερή οικογενειακή στιγμή.
Διότι η «ανύψωση του ανθρώπου» δεν γνωρίζει σύνορα. Ενίοτε γνωρίζει, όμως, αρκετά χιλιόμετρα εθνικής οδού.
Κάπου εδώ αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι η έκφραση «στήριξη στα δύσκολα» μπορεί να έχει εντελώς διαφορετική ερμηνεία ανάλογα με το ποιος την χρησιμοποιεί. Για τους περισσότερους σημαίνει ότι στέκεσαι δίπλα στον άλλον όταν χάνει, όταν αποτυγχάνει και όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα περίμενε.
Στην πράσινη εκδοχή της, όπως φαίνεται, μπορεί να περιλαμβάνει δημόσια επίθεση, «ξεφτιλισμένους», «ντροπή σας», απαίτηση για ομαδικές παραιτήσεις και, σε άλλες εποχές, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα στον δρόμο.
Ανύψωση ανθρώπου, λοιπόν. Απλώς μερικές φορές προηγείται μια μικρή… προσγείωση.
Και κάπου εδώ βρίσκεται ολόκληρη η ουσία. Δεν είναι τα ίδια τα περιστατικά που προκαλούν πλέον εντύπωση. Αυτά έχουν συμβεί δημόσια και έχουν καταγραφεί.
Το πραγματικά απολαυστικό είναι η προσπάθεια να ντυθεί όλη αυτή η πραγματικότητα με λέξεις όπως «legacy», «οικογένεια», «ανύψωση του ανθρώπου» και, το καλύτερο όλων, «στήριξη στα δύσκολα».
Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε ακόμη ένα μάθημα πράσινου… family therapy. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι, όταν το «στήριξη στα δύσκολα» συναντά το «είσαστε ξεφτιλισμένοι, να παραιτηθείτε όλοι, ντροπή σας, χφτου!», ακόμη και το πιο ευέλικτο αφήγημα παθαίνει ένα μικρό τράβηγμα.
Εμείς, πάντως, δεν έχουμε λόγο να χαλάσουμε μια τόσο όμορφη ιστορία. Legacy, οικογένεια, αγάπη, ανύψωση του ανθρώπου. Όλα υπέροχα. Απλώς στα επόμενα δύσκολα, καλού-κακού, ας έχουν πρόχειρες και τις παραιτήσεις.
Και αν τα πράγματα δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο; Ε, υπάρχει πάντα και το πούλμαν.