Αυτό ήταν λοιπόν. Δύο παιχνίδια έμειναν ακόμα για να ολοκληρωθεί και το φετινό υπέροχο ταξίδι του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα. Και τι ταξίδι ήταν κι αυτό… Με δυσκολίες, με πίεση, με απαιτήσεις, με τραυματισμούς, με βραδιές που έπρεπε να σφίξουν τα δόντια όλοι, αλλά και με εκείνες τις στιγμές που θυμίζουν σε όλη την Ευρώπη ποιος είναι ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ.
Και αυτό το ταξίδι θα ολοκληρωθεί εδώ κοντά. Στο Μαρούσι, στην Αθήνα, στην Ελλάδα, στο Final Four. Εκεί όπου ο Ολυμπιακός θα βρεθεί ξανά, όπως αρμόζει στην ιστορία του, στο μέγεθός του και στη συνέπεια που έχει χτίσει όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί ο Ολυμπιακός δεν εμφανίζεται περιστασιακά. Είναι μια παραδοσιακά μεγάλη δύναμη του ευρωπαϊκού μπάσκετ και το αποδεικνύει ξανά και ξανά.
Ο στόχος είναι ξεκάθαρος. Να πάρει την τέταρτη Ευρωλίγκα της ιστορίας του. Να σηκώσει την κούπα, να τη φέρει στον Πειραιά και να χαρίσει στον κόσμο του μια χαρά που την περιμένει, τη διψάει και την αξίζει. Όμως εδώ χρειάζεται προσοχή. Άλλο στόχος και άλλο υποχρέωση. Ο Ολυμπιακός θέλει την κούπα, θα παλέψει για την κούπα, έχει την ποιότητα, την προσωπικότητα και το μέταλλο για να τη διεκδικήσει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Δεν είναι όμως υποχρεωμένος να την πάρει.
Κανείς μέσα στον Ολυμπιακό δεν βγήκε ποτέ να πουλήσει βεβαιότητες. Κανείς δεν έστησε πανηγύρια από τον Οκτώβριο. Κανείς δεν άπλωσε τραπεζάκια για να υποδεχθεί κούπες πριν παιχτούν τα παιχνίδια. Στον Πειραιά ξέρουν πολύ καλά ότι οι τίτλοι δεν έρχονται με λόγια, ούτε με φωνές, ούτε με έπαρση. Έρχονται με δουλειά, ιδρώτα, άμυνα, συγκέντρωση, θυσίες και χαρακτήρα.
Αν υπάρχει ένα τραπεζάκι σταθερά στημένο σε αυτή την ομάδα, είναι εκείνο που μαζεύει ο Δημήτρης, ο φροντιστής του Ολυμπιακού, τις πετσέτες που έχουν ιδρώσει οι παίκτες του Μπαρτζώκα. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα (και) του φετινού Ολυμπιακού. Όχι τα μεγάλα λόγια. Όχι οι κορώνες. Όχι οι βεβαιότητες. Αλλά οι ιδρωμένες πετσέτες, η καθημερινή δουλειά και μια ομάδα που έφτασε ξανά στο υψηλότερο επίπεδο επειδή τίμησε κάθε προπόνηση, κάθε κατοχή, κάθε λεπτομέρεια.
Γι’ αυτό και αυτά τα παιδιά πρέπει να ξέρουν κάτι. Είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτά. Τα καμαρώνουμε, τα θαυμάζουμε και θα τα στηρίξουμε μέχρι τέλους. Δεν έχουν υποχρέωση να πάρουν την κούπα. Εμείς έχουμε υποχρέωση να είμαστε δίπλα τους. Και όταν έχουν δίπλα τους τον κόσμο του Ολυμπιακού, ξέρουν και οι ίδιοι ότι γίνονται πιο δυνατοί.
Πάμε. Στη χώρα μας, στην πόλη μας, στο σπίτι μας. Γιατί όπου κι αν παίζει ο Ολυμπιακός, παντού είναι Πειραιάς. Καλή επιτυχία, Ολυμπιακέ μου.