Η εικόνα στο Ιβανώφειο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απλώς ως ακόμη ένα περιστατικό έντασης σε ένα ελληνικό γήπεδο.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο, άκουσε ύβρεις κατά τη διάρκεια του αγώνα και στο φινάλε η κατάσταση έφτασε μέχρι τα χυδαία συνθήματα για τη μητέρα του, η οποία δεν βρίσκεται στη ζωή. Ο ίδιος, άλλωστε, όταν ρωτήθηκε για το περίφημο τάιμ άουτ στα τελευταία δευτερόλεπτα, αναρωτήθηκε χαρακτηριστικά από ποιους γίνεται η σχετική κουβέντα, όταν τον έβριζαν επί 40 λεπτά.
Το θέμα, όμως, ξεπερνάει το Ιβανώφειο.
Γιατί αυτό που συμβαίνει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα γύρω από το πρόσωπο του Γιώργου Μπαρτζώκα έχει πλέον όλα τα χαρακτηριστικά μιας συστηματικής «δολοφονίας χαρακτήρα». Μιας διαρκούς προσπάθειας από την πλευρά του Παναθηναϊκού και Μέσων που πρόσκεινται στους «πράσινους» να χτιστεί, μέρα με τη μέρα και περιστατικό με το περιστατικό, μια συγκεκριμένη εικόνα για τον προπονητή του Ολυμπιακού.
Κάθε αντίδραση, κάθε ένταση, κάθε μορφασμός και κάθε περιστατικό μετατρέπεται σε θέμα, πολλές φορές αποκομμένο από όσα έχουν προηγηθεί. Και όταν αυτό γίνεται συστηματικά και χωρίς σταματημό, κάποια στιγμή η εικόνα που κατασκευάζεται αρχίζει να περνάει και στη συνείδηση του κόσμου.
Από την κριτική στην προκατάληψη
Το πρόβλημα δεν είναι η κριτική. Αυτή είναι μέρος του αθλητισμού και ο Μπαρτζώκας, όπως κάθε προπονητής αυτού του επιπέδου, προφανώς και κρίνεται για τις αποφάσεις και τη συμπεριφορά του.
Άλλο όμως κριτική και άλλο μόνιμη στοχοποίηση ενός προσώπου.
Όταν επί μήνες κάθε περιστατικό παρουσιάζεται μέσα από το ίδιο φίλτρο, στο τέλος δημιουργείται προκατάληψη. Και αυτή δεν περιορίζεται στους αναγνώστες ενός Μέσου ή στους οπαδούς μιας συγκεκριμένης ομάδας.
Περνάει παραέξω.
Το είδαμε και στο Ιβανώφειο. Ακόμη και ένα τάιμ άουτ στα τελευταία 32 δευτερόλεπτα ήταν αρκετό για να γίνει αφορμή νέας έντασης, ενώ ο ίδιος ο Μπαρτζώκας εξήγησε ότι το πήρε για να δώσει οδηγία στους παίκτες του να μην εκδηλώσουν επίθεση.
Κι όμως, στο τέλος πάλι εκείνος βρέθηκε στο εδώλιο.
Τον βρίζουν; Συζητάμε την αντίδρασή του. Τον προκαλούν; Συζητάμε τι έκανε εκείνος. Τον βρίζουν χυδαία για τη νεκρή μητέρα του; Το μεγάλο θέμα γίνεται το τάιμ άουτ ή το ειρωνικό χειροκρότημα.
Κάπως βολικό.
Και κάπως επικίνδυνο.
Γιατί το «λέγε-λέγε, κάτι μένει» δεν είναι απλώς μια επικοινωνιακή τακτική όταν αφορά έναν άνθρωπο που κάθε εβδομάδα βρίσκεται μπροστά σε χιλιάδες φιλάθλους διαφορετικών ομάδων.
Κάποια στιγμή αυτό που χτίζεται στα πρωτοσέλιδα, στα άρθρα και στα social media μεταφέρεται και στην εξέδρα.
Και τότε ίσως είναι αργά για να αναρωτηθούν όλοι πώς δημιουργήθηκε αυτή η εικόνα.
Η συστηματική «δολοφονία χαρακτήρα» έχει συνέπειες. Γιατί όταν επαναλαμβάνεις καθημερινά ότι ένας άνθρωπος είναι το πρόβλημα, κάποια στιγμή θα υπάρξουν κι εκείνοι που θα αρχίσουν να τον αντιμετωπίζουν ως τέτοιο.
Ο Μπαρτζώκας δεν χρειάζεται ασυλία από την κριτική. Χρειάζεται το αυτονόητο: να κρίνεται γι’ αυτό που πραγματικά κάνει και όχι για τον ρόλο που κάποιοι έχουν αποφασίσει εδώ και καιρό να του γράψουν.
