Μπορεί η φετινή σεζόν να μην κύλησε όπως θα ήθελε ο Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο. Μπορεί να χάθηκαν οι δύο βασικοί εγχώριοι στόχοι και η πίκρα να είναι δεδομένη σε έναν σύλλογο που έχει μάθει να ζει μόνο για τις κορυφές. Υπήρξε όμως ένα στοιχείο που έμεινε σταθερό από την πρώτη μέχρι την τελευταία αγωνιστική: ο κόσμος του.
Το «Γ. Καραϊσκάκης» έστειλε ξανά το δικό του μήνυμα στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Καθημερινή ημέρα, με τον τίτλο να έχει χαθεί λίγες ημέρες νωρίτερα και παρ’ όλα αυτά περισσότεροι από 30.000 φίλοι του Ολυμπιακού βρέθηκαν στο πλευρό της ομάδας, δημιουργώντας ακόμη μία δυνατή ατμόσφαιρα στο Φάληρο.
Και αυτό δεν ήταν μια μεμονωμένη εικόνα.
Ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε ακόμη μία χρονιά με συνεχόμενα sold out, με τον κόσμο του να δίνει σταθερά δυναμικό «παρών» ανεξάρτητα από αποτελέσματα, βαθμολογίες ή απογοητεύσεις. Το Καραϊσκάκη γέμισε ξανά και ξανά, σε μια σεζόν που σε αγωνιστικό επίπεδο είχε πολλά σκαμπανεβάσματα, ένταση και πίεση.
Γιατί ο φίλαθλος του Ολυμπιακού δεν λειτουργεί μόνο με το συναίσθημα της επιτυχίας. Δεν εμφανίζεται μόνο στις φιέστες και στους τίτλους. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο «παράσημο» αυτής της ομάδας και αυτού του κόσμου εδώ και δεκαετίες.
Ακόμη και σε μια χρονιά που τίποτα δεν πήγε πραγματικά ομαλά, η σχέση του κόσμου με την ομάδα παρέμεινε αδιαπραγμάτευτη.
Οι αριθμοί άλλωστε μιλούν από μόνοι τους. Ο Ολυμπιακός βρέθηκε ξανά στην κορυφή της προσέλευσης στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αφήνοντας πίσω του κάθε άλλο σύλλογο, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ποια ομάδα διαθέτει τη μεγαλύτερη και πιο σταθερή δυναμική στις εξέδρες.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μήνυμα ενόψει της επόμενης μέρας.
Ο κόσμος έδειξε ότι είναι εδώ. Ότι στηρίζει. Ότι δεν εγκαταλείπει. Ότι συνεχίζει να γεμίζει το γήπεδο ακόμα και όταν υπάρχει απογοήτευση και πίκρα.
Γιατί γνωρίζει πολύ καλά κάτι που έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά στην ιστορία του συλλόγου.
Ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να πέσει, μπορεί να περάσει δύσκολες στιγμές, μπορεί να κάνει λάθη, αλλά ποτέ δεν μένει κάτω για πολύ.
Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που στο τέλος κάθε δύσκολης χρονιάς, η απαίτηση δεν είναι η μιζέρια. Είναι η επιστροφή.
Μια επιστροφή που στον Πειραιά θεωρείται πάντα θέμα χρόνου.