Και ναι είναι επίσημο, κύριοι: Ζούμε ένα ατελείωτο φεστιβάλ αντιποδοσφαιρικής… σαχλαμάρας. Και το χειρότερο είναι κάποιοι έχουν καταλάβει ότι η καταστροφή πουλάει. Πουλάει το «όλοι άχρηστοι», πουλάει το «διαλύστε τα όλα», πουλάει το «δεν κάνει κανείς», πουλάει το να παίρνεις μια κακή περίοδο και να τη μετατρέπεις σε συνολική απαξίωση μιας ομάδας, ενός προπονητή, ενός ρόστερ και μιας διοίκησης που έχουν γράψει ιστορία.
Να ξεκινήσουμε από το αυτονόητο. Για τον Ολυμπιακό, χρονιά χωρίς τίτλο είναι αποτυχημένη χρονιά. Δεν υπάρχει δεύτερη ανάγνωση σε αυτό. Έτσι είναι ο Ολυμπιακός, έτσι είναι όλες οι μεγάλες ομάδες, αλλά ειδικά ο Ολυμπιακός, με τη δική του ιστορία και τη δική του τροπαιοθήκη, δεν μπορεί να παρουσιάζει ως κανονικότητα το να χάνει και τους δύο εγχώριους τίτλους. Όταν υπάρχει αποτυχία, υπάρχουν και ευθύνες. Διοίκηση, προπονητής, παίκτες. Με αυτή τη σειρά. Και εν προκειμένω, κανείς δεν εξαιρείται.
Άλλο όμως αυτό και άλλο η ισοπέδωση. Άλλο να πεις ότι έγιναν λάθη και άλλο να γράφεις λες και ο Ολυμπιακός έγινε ξαφνικά μια ομάδα χωρίς παρόν, χωρίς παρελθόν και χωρίς αύριο. Άλλο να κάνεις κριτική και άλλο να διαγράφεις με μια μονοκοντυλιά ανθρώπους που, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους, έχουν αφήσει αποτύπωμα στον σύλλογο. Ο Μαρινάκης, ο Μεντιλίμπαρ, οι παίκτες, αυτή η ομάδα συνολικά, έχουν συνδεθεί με πράγματα που δεν σβήνονται επειδή το τελευταίο κομμάτι της σεζόν ήταν κακό. Το ευρωπαϊκό, οι βραδιές με την Άστον Βίλα, οι προκρίσεις, οι μεγάλες στιγμές, οι… τεσσάρες και η εξάρα, δεν εξαφανίζονται επειδή σήμερα είμαστε θυμωμένοι.
Προφανώς και έγιναν λάθη. Για μένα υπήρξε αδράνεια τον Γενάρη. Δεν εκτιμήθηκε σωστά η ανάγκη για ενίσχυση σε συγκεκριμένες θέσεις. Δεν διαβάστηκε σωστά η κατάσταση κάποιων παικτών. Υπήρξε μια προσδοκία ότι κάποιοι θα ανέβουν πιο γρήγορα, αλλά η δουλειά των ανθρώπων της ομάδας είναι να ξέρουν, όχι απλώς να ελπίζουν. Εγώ μπορώ να προσδοκώ. Αυτοί πρέπει να γνωρίζουν. Και όταν αυτό δεν συμβαίνει, το πληρώνεις. Ο Ολυμπιακός το πλήρωσε.
Υπάρχει όμως και κάτι που πολλοί κάνουν ότι δεν βλέπουν. Αυτή η ομάδα βρέθηκε να παίζει στο Champions League, σε εντάσεις και απαιτήσεις που δεν έχουν σχέση με την ελληνική καθημερινότητα. Στάθηκε, πάλεψε, προκρίθηκε, έδωσε βραδιές υψηλού επιπέδου. Αυτό είχε κόστος. Παίκτες έσκασαν, άλλοι ντεφορμαρίστηκαν, άλλοι δεν είχαν την ίδια καθαρότητα όταν η ομάδα τους χρειαζόταν στην Ελλάδα. Δεν είναι δικαιολογία για όλα, αλλά είναι πραγματικότητα. Και όταν αναλύεις ποδόσφαιρο, την πραγματικότητα δεν μπορείς να την πετάς στα σκουπίδια επειδή δεν βολεύει το αφήγημα.
Επίσης, δεν γίνεται κάθε παίκτης που κάνει κακό τρίμηνο να μετατρέπεται σε άχρηστο. Δεν γίνεται ο Ελ Κααμπί, για παράδειγμα, επειδή είχε μια πολύ κακή βραδιά την Κυριακή και ένα δύσκολο διάστημα τελευταία, να παρουσιάζεται ξαφνικά σαν παίκτης που δεν έκανε τίποτα. Ναι, χθες ήταν θλιβερός. Ναι, έχασε φάσεις. Ναι, σε κάποιες στιγμές έβαλε τον εαυτό του πάνω από την ομάδα. Αυτό πρέπει να ειπωθεί. Αλλά δεν διαγράφεις έτσι έναν παίκτη. Δεν λειτουργούν έτσι οι σοβαρές ομάδες.
Ο Ολυμπιακός χρειάζεται ενίσχυση. Χρειάζεται ξεσκαρτάρισμα. Χρειάζεται γρήγορες αποφάσεις, γιατί η επόμενη σεζόν μπορεί να αρχίσει πολύ νωρίς και δεν υπάρχει πολυτέλεια για χαλαρότητα. Αυτό που δεν χρειάζεται είναι πανικός. Δεν χρειάζεται να αποφασίσουμε ότι θέλει 35 μεταγραφές, καινούριο προπονητή, καινούριο πρόεδρο, καινούριους φιλάθλους και καινούριο γήπεδο. Θέλει ηρεμία, σοβαρότητα και επιστροφή στη νοοτροπία του μαχητή. Γιατί ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να είναι μόνο γιορτή, μεγαλεία και αποθέωση. Κάποιες στιγμές πρέπει να ντύνεται με τη στολή του κατακτητή. Με αυτήν έχει 85 τρόπαια από το ποδόσφαιρο στο μουσείο του.