Τρεις μήνες πέρασαν. Η ζωή συνεχίστηκε, το καλοκαίρι κύλησε και η νέα σεζόν πλησιάζει. Υπάρχουν όμως ορισμένες εικόνες που, όσο κι αν προσπαθεί κανείς, δεν διαγράφονται τόσο εύκολα.
Ειδικά όταν πριν από αυτές έχει φροντίσει να ανεβάσει μόνος του τον πήχη μέχρι τον ουρανό.
Γιατί πριν από το Final Four της Αθήνας δεν μιλούσαμε απλώς για αισιοδοξία στον Παναθηναϊκό. Είχαμε περάσει σε άλλο επίπεδο. Η EuroLeague περίπου είχε ήδη βρει τη θέση της. Στο περίφημο τραπεζάκι στο Σούνιο.
Έμενε μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια: να κατακτηθεί.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είχε φτάσει να ρωτά τους παίκτες του ποιος θα του φέρει την κούπα της EuroLeague στο Σούνιο.
«Πρόεδρε, μαζί θα το σηκώσουμε», έγραφαν οι τίτλοι μεταφέροντας το μήνυμα των οπαδών του Παναθηναϊκού, ενώ η αίσθηση που είχε δημιουργηθεί ήταν πως το Final Four της Αθήνας αποτελούσε περίπου το προγραμματισμένο φινάλε μιας ιστορίας που είχε ήδη γραφτεί.
Μόνο που στο μπάσκετ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με τα σενάρια.
Πρέπει να παιχτούν και τα παιχνίδια.
Τελικά, το Final Four το είδαν από τον καναπέ
Και κάπου εκεί η πραγματικότητα αποφάσισε να γράψει το δικό της σενάριο.
Ο Παναθηναϊκός δεν έφτασε καν στο Final Four της Αθήνας. Τη διοργάνωση που για μήνες παρουσιαζόταν ως το μεγάλο «ραντεβού» του την παρακολούθησε από τον καναπέ.
Και ταυτόχρονα έβλεπε τον Ολυμπιακό να φτάνει μέχρι το τέλος.
Μέσα στην Αθήνα. Μέσα σε ένα γήπεδο που είχε γίνει ερυθρόλευκο. Με χιλιάδες Ολυμπιακούς στις εξέδρες.
Και στο τέλος, με την κούπα της EuroLeague στα χέρια των «ερυθρόλευκων».
Από το «ποιος θα μου φέρει την κούπα στο Σούνιο», λοιπόν, στην εικόνα του τροπαίου να σηκώνεται μπροστά σε μια ερυθρόλευκη εξέδρα.
Το τραπεζάκι τελικά έμεινε άδειο. Αυτή είναι η εικόνα που δύσκολα ξεπερνιέται
Και εδώ βρίσκεται ίσως ολόκληρη η ουσία της ιστορίας.
Δεν ήταν μόνο ότι ο Ολυμπιακός έγινε πρωταθλητής Ευρώπης.
Ήταν ο τρόπος και ο τόπος.
Για έναν κόσμο που επί μήνες περίμενε να ζήσει τη δική του γιορτή, το να βλέπει τελικά το γήπεδο γεμάτο Ολυμπιακούς και την κούπα της EuroLeague να σηκώνεται μέσα σε αυτή την ερυθρόλευκη λαοθάλασσα ήταν μια εικόνα που δύσκολα χωνεύεται.
Γιατί άλλο να χάνει η ομάδα σου έναν τίτλο και άλλο να έχεις περάσει μήνες περιμένοντας τη δική σου μεγάλη βραδιά και τελικά να βλέπεις τον μεγαλύτερο αντίπαλό σου να γράφει τη δική του ιστορία μπροστά στα μάτια σου.
Το τραπεζάκι στο Σούνιο περίμενε.
Και η κούπα πήγε στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά!
Τρεις μήνες μετά, εξηγούνται πολλά…
Ίσως λοιπόν, τρεις μήνες αργότερα, να μπορούμε να καταλάβουμε λίγο καλύτερα όσα ακολούθησαν.
Την προσπάθεια υποβάθμισης. Την ανάγκη να αλλάζει γρήγορα η συζήτηση. Την προσπάθεια να παρουσιαστεί σαν κάτι που πέρασε και ξεχάστηκε.
Αναλογιστείτε απλώς τι είχε προηγηθεί και τι ακολούθησε.
Από τη βεβαιότητα για την κούπα και το τραπεζάκι που την περίμενε στο Σούνιο, στον αποκλεισμό πριν καν από το Final Four. Και από εκεί, στον καναπέ, να παρακολουθούν τον Ολυμπιακό να κατακτά την κορυφή της Ευρώπης μέσα σε μια Αθήνα βαμμένη στα ερυθρόλευκα.
Και μετά να περνούν μία μέρα, μία εβδομάδα, ένας μήνας, δύο μήνες, τρεις μήνες.
Η εικόνα όμως να μένει ίδια.
Ο Ολυμπιακός με την κούπα. Χιλιάδες Ολυμπιακοί γύρω του. Και το τραπεζάκι στο Σούνιο… ακόμα να περιμένει.
Άλλωστε, κάποια πράγματα τα ξεπερνάς.
Κάποια άλλα απλώς προσπαθείς πολύ να πείσεις τους υπόλοιπους ότι τα ξεπέρασες.
Και όσο περισσότερο προσπαθείς, τόσο περισσότερο θυμίζεις ότι συνέβησαν.
Δείτε το απολαυστικό βίντεο της Αθλητικής Διαπλοκής: