Ο Ολυμπιακός δεν πήγε στο Final Four απλώς κάνοντας τη δουλειά του. Την έκανε με τρόπο που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες.
Τρεις νίκες, τρία παιχνίδια που έδειξαν ξεκάθαρα ποιος είναι το αφεντικό της σειράς. +21 στο πρώτο, +30 στο δεύτερο, +23 στο τρίτο μέσα στο Μόντε Κάρλο. Δεν ήταν μάχη. Ήταν επιβεβαίωση.
Και αυτή η επιβεβαίωση δεν ήρθε τυχαία. Ήρθε από μια ομάδα με το βαθύτερο ρόστερ στη διοργάνωση, με ρόλους που λειτουργούν, με παίκτες που βγαίνουν μπροστά κάθε βράδυ χωρίς να αλλάζει τίποτα στη συνολική εικόνα.
Το μπάσκετ που έπαιξε ο Ολυμπιακός σε αυτή τη σειρά ήταν μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Στο τρίτο παιχνίδι έβαλε 61 πόντους σε ένα ημίχρονο με 13 στα 21 τρίποντα και 19 ασίστ για μόλις 3 λάθη. Αυτά δεν είναι απλά νούμερα. Είναι δείκτης ομάδας που ξέρει τι κάνει και πώς το κάνει.
Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική ιστορία. Γιατί όσο ο Ολυμπιακός παίζει και κερδίζει, κάπου αλλού ακούγεται πολύς θόρυβος. Φωνές, ένταση, νεύρα, διαμαρτυρίες. Όλα αυτά δεν είναι δύναμη. Είναι άγχος.
Άγχος γιατί τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχαν σχεδιάσει. Άγχος γιατί, παρά τα δεδομένα που πίστευαν ότι έχουν με το μέρος τους, υπάρχει μια ομάδα που δεν επηρεάζεται από τίποτα. Μπαίνει στο παρκέ και καθαρίζει.
Ο Ολυμπιακός δεν ασχολείται με το τι γίνεται γύρω του. Δεν φωνάζει, δεν διαμαρτύρεται, δεν ψάχνει δικαιολογίες. Παίζει. Και κερδίζει.
Πρώτος στο Final Four της Αθήνας, πέμπτη σερί παρουσία, δέκατη πέμπτη συνολικά. Όχι από σύμπτωση. Από συνέπεια.
Και το πιο σημαντικό
Δεν δείχνει να πηγαίνει απλώς για να είναι εκεί
Δείχνει να πηγαίνει για να το πάρει!