Το πρώτο παιχνίδι με τη Μονακό δεν κρίθηκε σε μια φάση. Κρίθηκε στον τρόπο που ο Ολυμπιακός το πήρε στα χέρια του και δεν το άφησε ξανά.
Σε εκείνο το σημείο, που η ένταση ανέβαινε και η Μονακό έμενε κοντά στο σκορ, εμφανίστηκε ο Κόρι Τζόσεφ. Όχι για να «φωνάξει», αλλά για να βάλει τάξη. Να δώσει καθαρό μυαλό, να κρατήσει την μπάλα εκεί που πρέπει και να οδηγήσει τον ρυθμό.
Ο Κόρι Τζόσεφ δεν μπήκε για να αλλάξει το παιχνίδι με μία κίνηση. Μπήκε για να το οδηγήσει. Να το βάλει στη σωστή κατεύθυνση, να του δώσει ροή, να το κρατήσει εκεί που ήθελε ο Ολυμπιακός. Και το έκανε με έναν τρόπο που δύσκολα αποτυπώνεται σε μια απλή στατιστική.
Όταν το παιχνίδι ζητά καθοδήγηση
Το πρώτο ημίχρονο δεν ήταν εύκολο. Η Μονακό έμεινε κοντά, πίεσε, έπαιξε σκληρά. Ο Ολυμπιακός έψαχνε τη στιγμή που θα βρει καθαρό μυαλό και θα ανοίξει το ματς.
Σε εκείνο το διάστημα, ο Τζόσεφ δεν βιάστηκε. Δεν πήρε αποφάσεις για να εντυπωσιάσει. Πήρε αποφάσεις για να βοηθήσει. Κυκλοφόρησε την μπάλα, διάβασε τις άμυνες, εκτέλεσε όταν έπρεπε.
Και κάπως έτσι, το παιχνίδι άρχισε να αλλάζει.
Το μπάσκετ των σωστών επιλογών
Δεν είναι ο παίκτης που θα τραβήξει όλα τα βλέμματα. Δεν είναι αυτός που θα γεμίσει το παρκέ με κινήσεις. Είναι όμως εκείνος που θα κάνει το σωστό, τη σωστή στιγμή.
Σε ένα παιχνίδι υψηλής έντασης, με πολλές επαφές και γρήγορες αποφάσεις, ο Τζόσεφ έμοιαζε πάντα ένα βήμα μπροστά. Ήξερε πότε να τρέξει, πότε να κρατήσει, πότε να δώσει την μπάλα εκεί που πρέπει.
Και αυτό έκανε τον Ολυμπιακό πιο λειτουργικό.
Ο παίκτης που δένει τα κομμάτια
Γύρω του, οι πρωταγωνιστές έκαναν τη δουλειά τους. Ο Βεζένκοβ σκόραρε και ξεσήκωσε το ΣΕΦ, ο Μιλουτίνοβ κυριάρχησε κοντά στο καλάθι, ο Φουρνιέ έδωσε ποιότητα στις επιθέσεις.
Ο Τζόσεφ δεν μπήκε για να τους πάρει τον ρόλο. Μπήκε για να τους κάνει καλύτερους.
Και αυτό, σε μια ομάδα που κυνηγά το επόμενο βήμα, έχει μεγαλύτερη αξία από μια καλή εμφάνιση.
Η εμπειρία που φαίνεται χωρίς να φαίνεται
Δεν είναι τυχαίο. Ένας παίκτης με χρόνια στο ΝΒΑ, με παιχνίδια σε playoffs, με παραστάσεις σε υψηλό επίπεδο, δεν χρειάζεται να προσαρμοστεί στον ρυθμό. Τον καταλαβαίνει.
Και στο Game 1, έδειξε ότι μπορεί να μπει σε μια ομάδα γεμάτη ποιότητα και να βρει αμέσως τον ρόλο του.
Αυτό που μπορεί να ακολουθήσει
Το 1-0 έγινε. Η σειρά, όμως, έχει δρόμο.
Αν κάτι άφησε η πρώτη βραδιά, πέρα από την κυριαρχία του Ολυμπιακού, είναι μια ακόμη λύση. Έναν παίκτη που μπορεί να κρατήσει το παιχνίδι εκεί που πρέπει, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Και σε τέτοια παιχνίδια, αυτό είναι πολλές φορές η διαφορά.
Γιατί δεν κερδίζουν πάντα οι πιο εντυπωσιακοί. Κερδίζουν εκείνοι που διαβάζουν καλύτερα το παιχνίδι.