Όταν έρθει η στιγμή να αποχωρήσει από τον Ολυμπιακό ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί, το λιγότερο που θα του αξίζει θα είναι μια θέση δίπλα στους μεγαλύτερους επιθετικούς που φόρεσαν ποτέ την ερυθρόλευκη φανέλα.
Όχι μόνο για τα γκολ του.
Όχι μόνο για τους αριθμούς του.
Αλλά γιατί έβαλε την υπογραφή του με χρυσά γράμματα στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή στιγμή στην ιστορία του συλλόγου, οδηγώντας τον Ολυμπιακό μέχρι την κατάκτηση του Conference League.
Ο Μαροκινός έγινε σημείο αναφοράς. Έγινε ο παίκτης που στις μεγάλες βραδιές εμφανιζόταν πάντα εκεί που έπρεπε. Ο killer που άλλαξε επίπεδο την ομάδα.
Γι’ αυτό και θα ήταν άδικο να φορτωθεί πάνω του η απώλεια του φετινού πρωταθλήματος εξαιτίας δύο χαμένων ευκαιριών απέναντι στον ΠΑΟΚ.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο.
Όμως την ίδια στιγμή, θα ήταν επίσης λάθος να αγνοήσει κανείς μια πραγματικότητα που φώναζε εδώ και μήνες:
Ο Ελ Κααμπί μέσα στο 2026 δεν θύμιζε τον ποδοσφαιριστή που είχε… τρομοκρατήσει την Ευρώπη την περασμένη σεζόν.
Και αυτό στοίχισε πολύ στον Ολυμπιακό.
Οι αριθμοί το λένε ξεκάθαρα. Από τις γιορτές και μετά ο 33χρονος φορ βρήκε δίχτυα μόλις έξι φορές, με εξαίρεση το μεγάλο γκολ στην Τούμπα. Τα υπόλοιπα ήρθαν απέναντι σε Βόλο, Πανσερραϊκό και ΟΦΗ, σε παιχνίδια που δεν είχαν τη δυσκολία ή την πίεση των ντέρμπι και των αγώνων που έκριναν τίτλους.
Και το πιο ανησυχητικό δεν ήταν μόνο τα γκολ.
Ήταν η εικόνα του.
Ένας ποδοσφαιριστής βαρύς, χωρίς την ίδια εκρηκτικότητα, χωρίς το ίδιο καθαρό μυαλό στην περιοχή, χωρίς εκείνο το δολοφονικό ένστικτο που τον έκανε να τελειώνει τις φάσεις σχεδόν μηχανικά.
Υπήρχαν παιχνίδια που έμοιαζε αποκομμένος από όλο το επιθετικό παιχνίδι του Ολυμπιακού. Άλλα που «χανόταν» μέσα στα πειράματα με δεύτερο φορ και έδειχνε να μην πατά καλά στο γήπεδο. Και υπήρχαν και ματς, όπως αυτό στη Λιβαδειά ή το τελευταίο με τον ΠΑΟΚ, που έχασε φάσεις τις οποίες ο περσινός Ελ Κααμπί πιθανότατα θα είχε τελειώσει με κλειστά μάτια.
Ίσως το μοναδικό παιχνίδι στο οποίο θύμισε πραγματικά τον μεγάλο Ελ Κααμπί να ήταν εκείνο στο Παγκρήτιο απέναντι στον ΟΦΗ.
Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Ο Ολυμπιακός φέτος πλήρωσε αρκετά πράγματα. Λάθη σχεδιασμού, έλλειψη σταθερότητας, αμυντικά προβλήματα, χαμένα αποτελέσματα σε ματς που έπρεπε να «καθαρίσει». Όμως πλήρωσε και το γεγονός ότι ο παίκτης που αποτέλεσε το απόλυτο σημείο αναφοράς του επιθετικά, δεν βρέθηκε ποτέ στα ίδια επίπεδα μετά τον χειμώνα.
Κι όταν πέφτει ο Ελ Κααμπί, πέφτει μαζί του και μεγάλο μέρος της επιθετικής λειτουργίας του Ολυμπιακού.
Αυτό δεν σβήνει όσα έχει προσφέρει.
Δεν μειώνει την τεράστια παρουσία του.
Δεν αλλάζει τη θέση του στην ιστορία της ομάδας.
Απλώς εξηγεί γιατί ο φετινός Ολυμπιακός έμοιαζε πολλές φορές να έχει χάσει τον πιο καθοριστικό του παίκτη ακριβώς τη στιγμή που τον χρειαζόταν περισσότερο.