Δεν θα είναι το πρόσωπο που θα μπει πρώτο σε όλα τα reels. Δεν θα είναι απαραίτητα η εικόνα που θα γίνει αφίσα.Αλλά αν κάποιος θέλει να καταλάβει γιατί αυτός ο Ολυμπιακός έφτασε ξανά στον τελικό της Ευρωλίγκας και γιατί μοιάζει πιο ώριμος από ποτέ, αρκεί να δει το βράδυ του Άλεκ Πίτερς.
Και κυρίως… να δει πότε το έκανε.
Δεν ξεκίνησε. Δεν μπήκε για να πάρει κατοχές από κάποιον άλλον. Δεν χρειάστηκε να ζητήσει τίποτα.
Μπήκε από τον πάγκο και έκανε αυτό που κάνουν οι ομάδες που είναι χτισμένες για να σηκώνουν τρόπαια: έδωσε ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η στιγμή.
17 πόντοι. Άχαστος. 4/4 δίποντα. 3/3 τρίποντα. Σε λιγότερα από 19 λεπτά.
Αλλά οι αριθμοί λένε τη μισή ιστορία. Η άλλη μισή είναι το πώς μπήκαν αυτοί οι πόντοι. Ένα σουτ όταν η Φενέρ προσπαθούσε να μείνει κοντά. Μία επίθεση πάνω σε close out. Ένα turnaround χωρίς δεύτερη σκέψη.
Καμία βιασύνη. Καμία υπερβολή. Καμία ανάγκη να αποδείξει κάτι. Λες και περίμενε εβδομάδες γι’ αυτό το βράδυ.
Και ίσως εκεί να κρύβεται όλη η ουσία.
Ο Πίτερς είναι από αυτούς τους παίκτες που εύκολα αδικούνται στην κουβέντα. Δεν έχει την μπάλα στα χέρια διαρκώς. Δεν χτίζει αφήγημα γύρω του. Δεν ζητάει 35 λεπτά συμμετοχής.
Αλλά κάθε μεγάλη ομάδα χρειάζεται έναν τέτοιο παίκτη.
Έναν παίκτη που να μπορεί να περάσει από βραδιές με λίγες κατοχές και, όταν έρθει η ώρα, να βγει μπροστά χωρίς να αλλάξει τίποτα στον τρόπο που παίζει.
Κι αυτό έκανε.
Την ώρα που όλοι περίμεναν Βεζένκοφ, Φουρνιέ, Ντόρσεϊ ή τη front line, εμφανίστηκε ο άνθρωπος που υπενθύμισε κάτι πολύ απλό:
Στα Final Four δεν φτάνει να έχεις αστέρες. Πρέπει να έχεις και Πίτερς.
Γιατί τα τρόπαια δεν τα παίρνουν μόνο οι πρώτοι σκόρερ.
Τα παίρνουν οι ομάδες που όταν έρθει η στιγμή, βρίσκουν κάθε βράδυ και διαφορετικό πρωταγωνιστή.
Και ο Ολυμπιακός, απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, βρήκε έναν ακόμη.