Τις τελευταίες ώρες όλοι στέκονται στους πρωταγωνιστές. Στον Φουρνιέ που έβαλε τη σφραγίδα του. Στον Βεζένκοφ που κάνει το δύσκολο να μοιάζει φυσιολογικό. Στον Ντόρσεϊ που έδωσε ξανά το ένστικτο του μεγάλου σουτ. Στον Πίτερς που εμφανίστηκε όταν το παιχνίδι ζήτησε κάποιον να βγει μπροστά.
Και είναι λογικό.
Σε βραδιές σαν αυτή, οι πρωταγωνιστές τραβούν τα φώτα.
Αλλά η αλήθεια για τον Ολυμπιακό δεν βρίσκεται μόνο εκεί.
Βρίσκεται στο ότι έφτασε σε ένα ακόμη Final Four και στον μεγαλύτερο αγώνα της χρονιάς βρήκε διαφορετικούς πρωταγωνιστές από αυτούς που περίμεναν οι περισσότεροι.
Και αυτό δεν συμβαίνει τυχαία.
Απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε επειδή ένας παίκτης έκανε το παιχνίδι της ζωής του.
Κέρδισε επειδή είχε απάντηση σε όλα.
Όταν χρειαζόταν δημιουργία, βρέθηκε. Όταν χρειαζόταν άμυνα, βρέθηκε. Όταν χρειαζόταν δεύτερη λύση, υπήρχε.
Όταν χρειαζόταν κάποιος να βγει μπροστά χωρίς να τον περιμένει κανείς, εμφανίστηκε.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος αυτής της ομάδας.
Δεν εξαρτάται από έναν. Δεν εξαρτάται από δύο.
Δεν περιμένει να ζήσει ή να πεθάνει από το βράδυ ενός παίκτη.
Ο Μπαρτζώκας πέρασε όλη τη χρονιά χτίζοντας κάτι που πολλές φορές αδικήθηκε από την ανάγκη να βρίσκουμε πάντα έναν ήρωα.
Μόνο που ο φετινός Ολυμπιακός δεν είναι έτσι.
Έχει βάθος.
Έχει ρόλους. Έχει ανθρώπους που αποδέχθηκαν να παίξουν λιγότερο για να κερδίσει η ομάδα περισσότερο. Έχει παιδιά που ξεκινούν.
Έχει παιδιά που τελειώνουν παιχνίδια.
Έχει παιδιά που μπορεί να παίξουν πέντε λεπτά σήμερα και είκοσι πέντε αύριο χωρίς να αλλάξει τίποτα μέσα τους.
Και πάνω από όλα, έχει μία σπάνια αίσθηση εμπιστοσύνης.
Το έβλεπες στον πάγκο, στα βλέμματα, στον τρόπο που πανηγύρισαν.
Δεν πανηγύρισαν σαν να τελείωσε κάτι αλλά σαν να ολοκλήρωσαν ένα ακόμη βήμα.
Γιατί όσο μεγάλος κι αν ήταν ο ημιτελικός, όσο μεγάλη κι αν ήταν η εκθρόνιση της πρωταθλήτριας Ευρώπης, κανείς δεν μπήκε στη λογική ότι η δουλειά τελείωσε.
Τώρα απέναντι είναι η Ρεάλ.
Και η ιστορία πάντα γράφεται με τίτλους.
Αλλά ό,τι κι αν γίνει στον τελικό, μία αλήθεια δεν αλλάζει:
Αυτός ο Ολυμπιακός δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Χτίστηκε. Και τώρα είναι μία νίκη μακριά από την επιβράβευση.